prog: 917
squelettes/rubrique-3.html

Films!

Pierre Carles, voormalig heethoofd van de Franse televisie waarvoor hij nog slechts zelden werkt, beoefent de filmdocumentaire met rudimentaire middelen. Hij richt zijn pijlen op het audiovisuele medialandschap, dat hij op onafhankelijke wijze en met eigen financiële middelen bekritiseert. Hij is dus een graag geziene gast in Nova. We vertoonden reeds "Pas vu pas pris", "Enfin pris" en "La sociologie est un sport de combat". Nu is hij terug met maar liefst twee nieuwe, langverwachte films, elk gemaakt in samenwerking met andere cineasten.



Pierre Carles, Christophe Coello & Stéphane Goxe, 2007, FR, video, fr ov 100'

In den beginne was er een idee van drie regisseurs: ze wilden een film maken over werkweigeraars. Een lang proces wordt ingezet, en een eerste film is het voorproefje op wat moet volgen. "Attention Danger travail" was een enthousiast pamflet over de deserteurs van het salariaat. En vandaag, eindelijk, is er "Volem rien foutre al pais", dat in maart in Frankrijk in de zalen uitgebracht wordt.
De regisseurs stellen zich niet tevreden met enkel een kritisch discours over gesalarieerd werk of werkideologie. Hoewel een brandend portret van het patronaat en de politieke wereld sterk aanwezig is, gaat het bovenal over besluitvaardige mannen en vrouwen die de regels van de "markt" niet meer willen volgen. Neen, hier geen depressieve werklozen die voor de beeldbuis hangen, maar strijders tegen het heersende economische systeem die expliciet uitleggen waarom en hoe ze zich ontplooien buiten de arbeidsmarkt, met weinig middelen maar met veel tijd. Een vraagstelling die je zelden op het scherm ziet: indien de motieven om vervreemdend werk te weigeren individueel zijn, kan je er dan ook een collectieve claim uithalen?
Pierre Carles, Christophe Coello en Stéphane Goxe ontmoetten mensen die collectief zoeken naar manieren om anders te leven, om zich te autonomiseren, te leven buiten het geijkte consumptiepatroon. Wat ze uitdrukken voor de camera is niets minder dan de wil om hier en nu hun leven in handen te nemen zonder te wachten op een hypothetische toekomst zoals theoretische artikels of straataffiches die verkondigen.

11.01 > 20:00


Pierre Carles & Georges Minangoy, 2006, FR, video, fr ov 100'

In de jaren ’70 strijden Franse anarchisten aan de zijde van hun Catalaanse kameraden in Spanje tegen het regime van Franco. Om hun subversieve acties te financieren plegen ze hold-ups en banovervallen. Midden jaren ’80 gaan enkele van deze libertaire over tot radicale directe actie tegen het kapitalisme en ze eisen de moord op de enkele patroons op, zoals die van Renault. Anderen weigeren over te gaan tot dit soort geweld zonder zich daarom te desolidariseren van hun kameraden. Nu dat vele voormalige “achtenzestigers” zich in hoge politieke en commerciële posten bevinden, beweren deze rebellen integer te zijn met hun overtuigingen, en sommigen, zoals Jean-Marc Rouillan, bekopen dit met jarenlange gevangenisstraffen.
“Ni vieux ni traîtres” lokt polemiek uit over de legitimiteit van geweld en trouw aan idealen, zeker gezien de hedendaagse context van strijd tegen het terrorisme. Na de eerste vertoning van de ruwe versie van deze film in 2004 in Parijs, besloten de regisseurs nieuwe elementen toe te voegen aan hun montage. Het resultaat concentreert zich meer op inhoud dan op vorm (en heeft niets vandoen met "Pas vu pas pris", de film van Carles die we in Nova uitbrachten), en rijgt de verhalen van de protagonisten, voormalige anarchistische anti-falangisten zoals Joëlle Aubron, Annie Desseaux, Jacques Garcin, Jean Halfen en Gilbert Roth, aaneen totdat we het grote verhaal erachter inzien.

13.01 > 20:00


Loredana Bianconi, 1997, BE, video, it ov fr ond,, 116'

Midden jaren ’70. Adriana, Barbara, Nadia en Susanna zijn amper 20 jaar wanneer ze besluiten familie, vrienden, sociale leven, op te geven voor de gewapende strijd. Ze vervoegen de Rode Brigades, beschouwd als de grootste naoorlogse terroristische organisatie in Italië. Ze worden er centrale figuren. Na verschillende jaren van strijd en clandestiniteit worden ze gearresteerd en veroordeeld tot 67 jaar opsluiting.
Jaren later vertellen ze over hun beweegredenen die hen tot deze radicale keuze aanzette. Ze hebben het over begin jaren ’70, een periode vol sociale contestatie en rebellie, ook in Italië. In diezelfde periode was er ook het IRA, de ETA, de oorlogen in Angola, Vietnam, Chili, er was Ché en je had Mao… Waarom grepen deze vrouwen naar geweld, wat waren hun fouten, de conflicten, wat dreef de groep uiteen?
Loredana Bianconi slaagt erin een beklijvend document af te leveren dat geen moreel oordeel velt over deze vrouwen, maar dat hen het statuut geeft waar ze recht op hebben: dat van bevoorrechte getuigen van een decennium vol omwentelingen die de loop van de geschiedenis verder bepaalden.

13.01 > 22:00


Guy Maddin is een naam die zeker een belletje doet rinkelen bij de toeschouwers die er bijna tien jaar geleden bijwaren toen de eerste films van deze Canadese autodidact op het Novascherm vertoond werden. Hij werd zowaar een Nova-habitué, al verschillende keren was hij onze gast. Veruit al zijn films, zowel kortfilm als langspeelfilm zijn er vertoond, van de meest originele lowbudget tot de meest prestigieuze productie. Ondertussen is het lang geleden dat zijn eerste drie langspeelfilms, die toch wel een heel bijzonder universum schetsen, voor het publieksoog in Brussel te zien waren. Wij zetten ze met plezier terug op het programma, ook al kan Sir Guy zelf er dit keer niet bij zijn: hij legt momenteel de laatste hand aan zijn allernieuwste film, die u binnenkort ongetwijfeld bij Nova zult kunnen zien.



Guy Maddin, 1988, CA, 35mm, ov fr ond,, 72'

De eerste langspeelfilm van Guy Maddin was meteen een revelatie. Iedereen zocht naar passende referenties om deze film te plaatsen: van de eerste films van David Lynch tot die van Bunuel, van Sternberg tot Cocteau. De film voert ons terug naar de oorsprong van de cinema en getuigt daarmee van een grote originaliteit, waarmee hij verbluft en verbaast. Deze poëtische en bizarre film, die in de Verenigde Staten ontdekt is door Ben Barenholtz, eveneens de ontdekker van Jodorowsky, Lynch, Romero en de Coen-brothers, verkent de waanzin en de jaloezie die zich genesteld heeft in twee mannen die elk op hun manier dezelfde vrouw liefgehad hebben.

12.01 > 20:00


Guy Maddin, 1990, CA, 35mm, ov fr ond,, 83'

1917, Arkhangelsk: de arctische Russische stadstaat ligt bedolven onder de ijskristallen, maar is opgewarmd door de Eerste Wereldoorlog. Door het mosterdgas verloren soldaten hun geheugen en vergeten ze het staakt-het-vuren, vergeten ze te slapen, vergeten ze dat ze dood zijn. Ze herinneren zich slechts één ding: liefhebben. Ook al vergeten ze telkens weer wié.
In een stijl die laveert tussen Duits expressionisme en "Eraserhead", signeert Guy Maddin deze tweede langspeelfilm die even intens, hallucinant en melancholisch is als zijn debuut. "Archangel" is een barokke film waarin humor en tragedie zich op een verbazingwekkende manier vermengen.

19.01 > 20:00


Guy Maddin, 1992, CA, 35mm, ov fr ond,, 100'

De inwoners van Tolzbad leven op de steile hellingen van een bergmassief dat aan de Karpaten kan tippen. Waarom kijkt men elk jaar met zo veel vrees uit naar de migratie van de wilde ganzen? Vanwaar die overdreven voorzichtigheid waarmee de mensen hun ramen dichtstoppen? Wie zijn deze mensen, waar situeren we ons en in welk tijdperk?
Voor zijn derde film blijft Guy Maddin het filmmateriaal geniaal bewerken en introduceert hij voor het eerst kleuren waar hij fascinerend gebruik van maakt en uitstekend laat contrasteren met de atmosfeer van zijn schizofrene relaas, vol onderdrukte emoties.

26.01 > 20:00


Guy Debord, 1978, FR, 35mm, fr ov 95'

Het was al een hele tijd geleden dat Nova de films van Guy Debord vertoonde. Spijtig, zeker omdat deze films moeilijk te vinden zijn. Ondertussen, dankzij de volharding van enkelen waaronder Jacques Leglou - makker van Debord en onze gast! – werden alle films van de auteur van het beruchte "Société du Spectacle" eindelijk gerestaureerd en uitgegeven in een DVD-koffertje (nauwelijks beschikbaar in België). Zo werd ook de 35mm kopij van "In Girum..." heruitgegeven, ongetwijfeld het meest pertinente audiovisuele werk van Debord, één van de meest lucide denkers over de maatschappij van de twintigste eeuw. "In girum..." is een pamfletair en autobiografisch essay en tegelijkertijd een persoonlijke film die zowel het intellect als de emoties van de toeschouwer bewerkt. Op basis van bewerkte fragmenten van filmklassiekers en gefotografeerde en gefilmde beelden met de heldere commentaar van Debord zelf, is "In Girum..." één van die films die je ten volle confronteert met de vervalsing en de daaruit volgende vervreemding van het ware leven! Een bijzonder meesterwerk dus, een tikje nostalgisch maar nog steeds even pertinent.

20.01 > 20:00


Riget

The Kingdom

Ah, televisieseries op druilerige zondagnamiddagen… Gedurende twee opeenvolgende weekends kan je op het witte doek de filmversie van Lars Von Triers huiveringwekkende serie “The Kingdom” bekijken, vroeger reeds vertoond in Nova gedurende één nacht (gevolgd door de welverdiende croissants). We vertonen de hele reeks opnieuw, goed voor 10 uur in totaal, maar weet dat het derde en het vierde deel uiteindelijk nooit gedraaid werden daar enkele onvervangbare auteurs ondertussen overleden waren…
In het grootste ziekenhuis van Denemarken, Rigs Hospitalet, volgen we het wel en wee van het excentriek personeel en patiëntenbestand van het. Zo is er de hypochondrische mevrouw Druse, de enige die weet van het bestaan van de geesten. Professor Moesgaard probeert enkele bizarre hervormingen door te voeren op zijn departement, maar zijn personeel lijkt meer geïnteresseerd in voodoo rituelen en erotische spelletjes. En vergeten we vooral de arrogante Zweedse en Denen-hatende hersenchirurg Stig Helmer niet, die werkelijk alle middelen gebruikt om een rapport te verdoezelen waarin beschreven staat hoe een fatale fout van hem tijdens een operatie een meisje hersendood maakte. To be continued...
Dit televisiefeuilleton werd in 1994 onmiddellijk beschouwd als een instant cultklassieker. En terecht. Met flair, visuele brutaliteit en liefde voor het cliché, kruist von Trier de basismechanismen van een soap met bovennatuurlijke elementen uit het thriller- en horrorgenre. De kijker wordt in een waanzinnig tempo meegesleept in een fascinerend gevecht tussen de moderne medische wetenschap en de krachten van het occulte. Slapstick komedie, nagelbijtende spanning, lyrische intermezzo’s en bijtend sociaal commentaar: de serie is een ware explosie van genres en van visuele en narratieve codes. De volgehouden parellelmontage, de duizelingwekkende cameravoering, de onvoorspelbare plotwendingen, de absurde en krankzinnige humor en de grensverleggende visuele aanpak, maken van The Kingdom een mijlpaal in het televisiegenre en een sleutelfilm in het oeuvre van von Trier.

14.01 > 18:00 + 21.01 > 18:00


Neem het absurde van de Shadoks vermenigvuldigd met de zwarte humor van Topor en u benadert nog bij lange na niet de grimmige werken van deze Engelse regisseur, die het niet van kopjes thee moet hebben! De "Mondo Mulloy", de serie kortfilms die zowel gewelddadig als erg grappig is, waarin Mulloy de sociale, politieke en culturele zeden op de korrel neemt, zijn al eerder in Nova vertoond. Nu een onweerstaanbare trilogie bevolkt door bizarre mannetjes in de eigen stijl van Mulloy, nog altijd de ëart brut’ waardig.

+ Intolerance I

Phil Mulloy, 2000, GB, 35mm, ov fr ond,, 11'

Een filmband die het leven van buitenaardse wezens vertoond is teruggevonden: de Zogs. Ze hebben veel overeenkomsten met de mens, behalve dat hun hoofd en geslachtsorganen van plaats gewisseld zijn. De mensen die de film ontdekken, zijn buiten zichzelf door het bestaan van zulke scandaleuze wezens en vragen om de uitroeiing van de bewoners van de planeet Zog.

+ Intolerance II - The Invasion

Phil Mulloy, 2001, GB, 35mm, ov fr ond,, 15'

Alleen Dwight Hokum weet dat de Zogs de aarde al gekoloniseerd hebben. Alleen hij kan dus de planeet redden. Maar bestaan de Zogs wel echt?

+ Intolerance III - The Final Solution

Phil Mulloy, 2004, GB, 35mm, ov fr ond,, 24'

Over 2000 jaar: de vloot van ruimtevaartuigen die de aarde verlaten heeft, doorkruist het hele universum op zoek naar de planeet Zog. Het team is verdeeld: je hebt zij die geloven in het bestaan van de Zogs en zij die dat niet doen. In de verwoede strijd tussen de twee kampen, zijn Adam en Eva Hokum vastbesloten met elkaar het geluk te vinden. Zal de planeet Zog het paradijs voor hen zijn?

18.01 > 22:00 + 03.02 > 20:00


Roy Andersson, 2000, FR-SE, 35mm, ov fr ond,, 98'

Vanuit een aaneenschakeling van lange gestileerde beelden, vertelt Roy Anderson ons een grimmige geschiedenis waarin onze maatschappij met de vinger gewezen wordt.
Het begin zet de toon: een oude werknemer klampt zich vast aan het been van zijn baas die hem net heeft ontslagen. Een immigrant wordt onder de voet gelopen in de straat in de algemene onverschilligheid. Een goochelaar slaagt niet in zijn nummer met een man die in tweeën gehakt wordt. Evenzoveel grappige ongerijmde beelden zoals een Christus die aan zijn kruis balanceert. Daar zien we Karl: een geruïneerde vader waarvan de ene zoon alcoholist is en de ander gek geworden door zijn poëzie. Door de stad zwervend ten prooi aan chaos, kristalliseert Karl alle individuele en collectieve schuld, waarvan misschien alleen het laatste oordeel ons zal verlossen. Door de bijzonder mélange van Buñuel, Kaurismäki, Tati en Chaplin van "Songs of the Second Floor”, maakt de film deel uit van de schitterende films die geschiedenis gemaakt zouden moeten hebben en die toch helaas onopgemerkt zijn gebleven bij ons, omdat de film in die tijd niet gedistribueerd werd. Voor de eerste keer gepresenteerd in de polyvalente zaal van het Rijksadminitratief centrum tijdens PleinOPENair 2004, is dit een film die zeker het (her)ontdekken waard is, dit keer eindelijk in de zaal van Nova!

27.01 > 20:00 + 03.02 > 22:00


Robert Morin, 1994, CA, super8 > video, fr & eng ov 75'

Zoal de titel al aangeeft, gaat deze film over talen, en zelfs afwisselend over twee talen: het Frans en het Engels. Er is hier sprake van een identiteitsprobleem, van een linguïstische en culturele schizofrenie, die een Canadees uit Québec kan ervaren, zoals dat trouwens ook in België het geval kan zijn.
"Yes Sir! Madame..." begint op het moment dat de politiemachten 19 super8 filmrollen terugvinden, die toebehoorden aan een oud-minister van de conservatieve partij: Earl Tremblay. Negentien filmrollen van ieder drie minuten die hijzelf presenteert in voice-over, soms in het Engels, soms in het Frans. Maar iets klopt niet met de vertalingen, die niet helemaal zeggen... Tussen subjectieve camera en permanente ambiguïteit, tussen realiteit en fictie, toont de film ons twee talen, twee manieren van denken, die naarmate de film zich ontrolt, steeds meer uit elkaar gaan totdat ze de gebeurtenissen helemaal niet meer op dezelfde manier vatten.

+ Le temps des bouffons

Pierre Falardeau, 1993, CA, 16mm, fr ov 15'

Een jubileumpamflet tegen het Britse en Canadese kolonialisme. Een shockerende film over de koloniale bourgeoisie die de verjaardag van 200 jaar kolonisatie viert. Terwijl de voice-over de rampen die zich op dat moment afspelen de revue laat passeren, kunnen we een feestelijk beeld bewonderen: gezichten die niets anders uitdrukken dan de bevrediging van schoongewassen en mooi opgedirkt te zijn. De meesters spelen de rol van meesters en de slaven de rol van slaven.

+ Ilha das flores [het bloemeneiland]

Jorge Furtado, 1989, BR, 35mm, fr vt nl ond,, 13'

Wie heeft deze intense en rake film nog nooit gezien, waar men achtereenvolgens een tomaat, een varken en de duim van Mevrouw Annette volgt? De ambitie van de regisseur? "Aan een bewoner van een andere planeet laten zien hoe de aarde is". Met een onnavolgbare humor, zijn deze dertien minuten voldoende om het onfeilbare raderwerk van de wereldhandel in beweging te zetten. Wij raken er nooit door verveeld!

Drie films die al vele malen in Nova vertoond zijn sinds de openingsavond: zoals "Het bloemeneiland" en ook "Yes sir! Madame...". Maar het gaat om drie onvergetelijke films! Om te zien, opnieuw te zien en steeds weer opnieuw te zien!

28.01 > 20:00 + 01.02 > 22:00


Andrew Kötting is een van de meest intrigerende en originele filmmakers van de huidige Engelse scène. Altijd al heeft deze regisseur een forse weerstand gehad tegen elke vorm van gestandaardiseerde taal. Zijn talent om te spelen met de codes van de cinema en nieuwe codes uit te vinden, werd een onderscheidend kenmerk van zijn films. Kötting heeft een onverzadigbare nieuwsgierigheid, en dat ette hem er toe aan om ook video- en geluidsinstallaties te maken. Velen kwalificeren hem als een excentrieke visionair, en dat is te zien in zijn twee langspeelfilms, Gallivant (1996) en This filthy earth (2001), die Nova vroeger vertoond heeft. Het meesterschap dat hij laat zien met deze films was zeker niet hetzelfde geweest zonder de reeks kortfilms die hij daarvoor maakte. We vertonen ze voor het eerst in Nova, in de ondertitelde versie!

+ Klipperty Klopp

Andrew Kötting, 1984, GB, super8 > video, ov fr ond,, 12'

Een post-punk oeuvre, van een heidense gevoeligheid, dat dierlijkheid en sodomie met elkaar vermengt, met een energie boordevol levenskracht.

+ Kingdom Protista

Andrew Kötting, 2000, GB, super8 > video, ov fr ond,, 6'

De grote en flexibele zwerftocht van een bacterie.

+ Hoi Polloi

Andrew Kötting, 1990, GB, super8 > video, ov fr ond,, 5'

Half- home-movie, half dagboek, is "Hoi Polloi" (in het Grieks "gewone mensen") een familiefilm, gedraaid in de Pyreneeën.

+ Gallivant [The Pilot]

Andrew Kötting, 1994, GB, super8 > video, ov fr ond,, 6'

Het is de piloot-kortfilm die Kötting heeft gemaakt ter voorbereiding van de langspeelfilm met de dezelfde naam. "Het is op de meest onwaarschijnlijke plaatsen dat het het meest waarschijnlijk is om je geluk te vinden".

+ Nucleous Ambiguous

Andrew Kötting, 2002, GB, video, ov fr ond,, 2'

Ergens, tussen normaal en abnormaal, plaatst de werkelijkheid zich.

+ Hub-Bub in the Baobabs

Andrew Kötting, 1989, GB, 16mm > video, ov fr ond,, 30'

Deze film toont ons de auteur zwervend door het bos, gesitueerd in de mythische streek van de "mensenetende bomen" in Madagascar.

20.01 > 22:00 + 02.02 > 20:00


Luc Moullet, 1971, FR, 35mn, fr ov 100'

Na erin geslaagd te zijn in zijn eentje de delegatie van de Wells Fargo te overvallen, heeft Billy heel wat moeite om zijn buit te vervoeren. Hij ontmoet Ann die is gevlucht voor de aanval van de Cherokee. Hier dus een western, een Franse weliswaar! In de hoofdrol, Jean-Pierre Léaud, een hallucinante Billy the Kid van een absolute ongehoorzaamheid. Aan zijn zijde: Rachel Kesterber, Jean Valmont, Bruno Kresoja. Als decor de Roubines, een massief in de woestijn van de Alpes-de-haute-Provence, waar de regisseur vandaan komt, dat hij zeer goed filmt. Een eerbetoon, "oneerbiedig en in het geheel niet serieus", aan westerns waarover Moullet veel geschreven heeft (kritieken in de "Cahiers du cinéma" van 1956 tot 1965). Als filmmaker in de marge, niet te klasseren, spreekt Moullet in zijn films van de absurditeit van de samenleving ("De komdie van het werk", 1987, "Oorsprong van een maaltijd", 1978, die de voedingsindustrie aan de kaak stelt, enzovoort.)
Zijn films zijn zeldzaam, hij draait weinig en hij draait buitenissige films. Zeldzaam zijn ook degenen die ze hebben kunnen zien: de laatste, "De ongelukken van de D17" uit 2001, is niet uitgekomen in België. De Nova heeft er wel al enkele vertoond. "Een avontuur van Billy the Kid" was deel van het eerste programma. Wacht niet tot het volgende decennium om deze "ubueske" western te gaan bekijken!

28.01 > 22:00 + 04.02 > 20:00


Sedert haar oprichting in 1997 verkent Nova onophoudelijk de vele facetten van de Belgische en internationale cinematografie. Wat meteen ook één van de voornaamste drijfveren was om deze plek te openen.
In Nova kon je films ontdekken van regisseurs als Pedro Costa ("Ossos", "No Quarto da Vanda"), Sharunas Bartas ("Three Days", "Few of Us", "Corridor", "The House"...), Jean-Marie Straub en Danièle Huillet ("Sicilia!", "En rachâchant"), Sergeï Loznitsa ("Today We are Going to Build a House") en Nicolas Klotz ("Paria", "La blessure")... Films met onderlinge raakvlakken, net zoals hun makers. Hun gemeenschappelijke banden, of die nu over formele aspecten, productiewijze of thematiek en de benadering ervan gaan, zetten ons ertoe aan om tijdens Nova’s verjaardagsprogramma een heel weekend te wijden aan deze bloedbroeders-regisseurs.
Door de documentaire van Pedro Costa over Straub & Huillet te linken aan de voorstelling van hun "Ouvriers, Paysans", door "La blessure" van Nicolas Klotz te koppelen aan "Juventude, em marcha!" van Costa en de kortfilms van Loznitsa aan Bartas’ nieuwe film "Seven Invisble Men", willen we hun soms eigengereide uitgangspunten, die deze creatie van deze film vergezellen en de persoonlijkheid van hun acteurs onthullen, belichten. Pedro Costa, Nicolas Klotz, Sharunas Bartas en Sergeï Loznitsa zullen samen aanwezig zijn tijdens de voorstellingen.
Waarom filmt Costa Straub & Huillet tijdens hun montage van "Sicilia"!? Waarom moest "La blessure" van Klotz oorspronkelijk de tegenhanger van "Juventude, em marcha!" van Costa zijn, en vice versa? Waarom werken Bartas en Loznitsa samen aan het scenario van de volgende film van Bartas? Hoe komt het dat enkele van hen met hetzelfde productiehuis werkten?
Vragen die wij ons stellen, die we hen stellen.
Opdat de cirkel rond zou zijn.



"De cinema van Sarunas Bartas heeft altijd bestaan, sinds de wereld wereld is. Maar wij, waar waren wij?” Leos Carax, fragment uit "De quoi sommes-nous la somme?"(1995).
"Op het ritme van een productie per jaar, werkt Bartas onophoudelijk en staat hij, helemaal op z’n eentje in voor twee derde van de Litouwse filmproductie van de laatste jaren. Zijn films, van de eerste tot de meest recente, onthullen het potentieel, het meesterschap en de groeiende rijpheid van deze jonge instinctieve regisseur". Nova, programma #21 (december 1988)
"De gemeenschappelijke noemer van de films van Sarunas Bartas is de vlucht (...) Deze vlucht is onveranderlijk verbonden met een besliste en beslissende zoektocht, koppig bestemd om te mislukken: de zoektocht, vaak ontgoochelend, naar een beetje menselijke warmte en begrip in een wereld die uiteindelijk weinig te bieden heeft." Nova, programma #21 (december 1998).

In samenwerking met het Konijnklijk Belgisch Filmarchief.



Bartas en zijn ploeg laden bestelwagen en vrachtwagens vol materiaal om een film te draaien. En ze verlaten Vilnius. Net zoals voor "Few of Us" (Siberië) en "Freedom" (woestijn in Marokko), zet Bartas een ware expeditie op poten om de ideale opnameplek te vinden. Vliegtuig noch ander eerste klasse-comfort wordt ingezet. Iedereen, techniekers, acteurs, producers vindt elkaar terug in de caravan, aan boord van oude Russische voertuigen en van één of twee jeeps. Dagenlang. Dit keer is de bestemming de Krim, het Zuiden van het oude Sovjetrijk. In de Krim waar een gemeenschap van mensen, bijeengebracht door de wil om in een andere maatschappij te leven, de stad verlaten om er intrek te nemen in een klein plattelandsdorpje.
Wat is het resultaat van deze vlucht? Is zoiets wel mogelijk indien je weet dat wat je wilt ontvluchten waarschijnlijk alles is? Evenzoveel antwoorden in de laatste sequentie van film...

+ The Train Stop

Sergei Loznitsa, 2000, RU, 35mm, zonder dial, 25'

In een wachtzaal van een Russisch station slapen mensen. Tussen twee treinen door. De camera van Loznitsa streelt hun gezichten en bespiedt hun minste bewegingen, voordat ze ontwaken. Voordat ze de trein nemen. Een film die wiegt, die je best bekijkt met neergelegd hoofd.

In samenwerking met het Konijnklijk Belgisch Filmarchief.

09.02 > 20:00


Giedre Beinoriuté, 2005, LT, video, ov eng ond,, 50'

"Men had ons gewaarschuwd dat ze eraan kwamen. Dus toen ik ze heb gezien voor de kruidenier, ben ik gaan kijken. Ze waren met enkele om grote lichten te installeren. Ik verwachtte dat alles snel zou gaan, zoals je in de films ziet.
Maar neen! Ze draaiden en dan bewogen ze de camera en alle lichten. Na twee, drie uur, ben ik naar huis gegaan. Ik wist niet dat film zo was." (een bewoner)
Vulkanovka (hoogtegraad.: 45°8’N - breedtegraad.: 35°57’OE), een klein stadje in de Krim, door goden en mensen vergeten, volgens de bewoners. Maar niet door iedereen, want het is daar dat Sharunas Bartas gedurende twee jaren zijn film "Seven Invisible Men" draait.
Geidre Beinoriuté gaat de bewoners negen maanden later opzoeken om naar hun indrukken, reacties en andere humeuren te peilen. Gedurende die twee jaren dat filmploeg en bewoners samenleefden, deed iedereen wel iets: het eten maken, de ploeg een handje toesteken, ontdekken, delen en leren. Maar wat blijft ervan over, eens dat de opnamen beëindigd zijn? Herinneringen, natuurlijk, goede dan nog wel. Maar ook melancholie en hoop, opgewekt door dit korte hoofdstuk, daar waar de karavaan van Bartas voorbijkwam.

11.02 > 16:00


Loznitsa, geboren in 1964, treedt in de voetsporen van zijn ouders die wiskundigen zijn en behaalt zijn ingenieursdiploma in 1987. In 1991 slaat hij een andere richting in en schrijft zich in aan het VGIK, de bekende Russische filmschool. Zijn eindejaarswerk is "Today We are going to Build a House" en sindsdien volgden verschillende korte en middellange films. Loznitsa bouwt zijn oeuvre met films die onderling sterk verweven zijn. Telkens weer opnieuw laat hij zijn camera draaien om een plaats en de personen die erin evolueren te ontsluieren. Of het nu om arbeiders gaat ("Today We are..."), wachtende passagiers ("The Train Stop"), landbouwers ("The Settlements", "Portraits") of vissers ("Artel"), Loznitsa toont hun dagelijkse leven en dankzij een subtiel werk van geluidsopnamen, toont hij momenten van pure poëzie, momenten uit een andere dimensie, zo lijkt het wel.

+ Artel

Sergei Loznitsa, 2006, RU, 35mm, zonder dial, 30'

Vissers rollen hun netten uit en bereiden de vangst voor. Ze lopen op het water. Onder hen zijn er vissen. En tussen hen in, het ijs dat gebroken moet worden in de hoop dat zo enkele vissen in de mazen van hun netten blijven hangen.

+ Today We are Going to Build a House

Sergei Loznitsa & Marat Magambetova, 1996, RU, 35mm, zonder dial, 30'

Een dag lang, op een werf, tonen Loznitsa en Magambetova het geduldige, minutieuze en soms faraonische werk van de bouwarbeiders.

+ The Train Stop

Sergei Loznitsa, 2000, RU, 35mm, zonder dial, 25'

Deze kortfilm wordt vertoond voor "Seven Invisible Men", want deze twee zielsverwanten werkten samen op het scenario van de volgende film van Bartas.

10.02 > 18:00


Wat bezielt een cineast om op een gegeven moment de wereld van de festivals en de 35mm langspeelfilm de rug toe te keren en zich toe te leggen op de uitgepuurde eenvoud door met een digitale camera een verslaafd personage te filmen?
Welke gebeurtenis kan de ommekeer verklaren? Tijdens zijn verblijf in Brussel had Costa het over "mysticisme" om zijn verhouding met de personages in de film te beschrijven. Misschien is mysticisme wel het sleutelwoord. Costa geeft de indruk zijn personages te benaderen als een mysterie, zoals bij een openbaring. Maar welke openbaring? Die van de onverdachte schoonheid van de zelfkant van de maatschappij of die van een verdoemde cineast? Nova koestert een voorliefde voor deze man en zijn films. Een jaar lang - misschien zelfs meer - hebben we geworsteld om een kopij van zijn voorlaatste film te bemachtigen, "No quarto de Vada". We hebben er een hechte band met hem aan overgehouden. Pedro kwam onlangs zijn laatste film presenteren ter gelegenheid van "Filmer à tout prix". Wij waren uiteraard van de partij.



"Juventude, em marcha!" bouwt voort op voorgaande films met eenzelfde stijl in dezelfde buurt en met dezelfde personages. De film duurt langer en in tegenstelling tot de voorgaande films, heerst er nu een schijn van hoop in het sombere tafereel. We vinden er Vanda, die intussen een kind heeft gekregen en een ontwenningspoging achter de rug heeft. Centraal in de film staat Ventura, de arbeider uit Kaapverdië. Na de tumultueuze scheiding met zijn vrouw, draagt hij een ontroerende liefdesbrief voor die echter niet van zijn hand kan zijn. Hij kijkt vooruit en tracht geduldig zijn leven weer op de rails te krijgen. Eens uitgewezen uit de Fontainhas wijk in Lissabon eist hij van de administratie een woning zo groot als de Ark van Noach zodat het alle familieleden kan herbergen en hen kan behoeden voor de zondvloed.

10.02 > 20:00


Aurélien Gerbault, 2006, FR, video, ov fr ond,, 78'

Aurélien Gerbault vervoegt Pedro Costa tijdens het draaien van zijn laatste film in Lissabon: "Juventude, em marcha!". We vinden er Pedro die op minutieuze wijze een shot voorbereid. Hij regisseert daarbij heel subtiel zijn hoofdpersonage, Ventura, de Kaapverdiër en vader van Vanda Duarte (die we o.a. terugvinden in de films "Ossos" en "No quarto da Vanda"). Pedro vergezeld ons vervolgens naar enkele plaatsen waar Ventura heeft geleefd of verbleef. Hij loodst ons door "zijn" wijk in Lissabon (Fontaihnas) die centraal staat in veel van zijn films. Van deze wijk, ver van de stroom toeristen, blijft echter niet veel meer dan wat bakstenen over. Pedro beschrijft de wijk zoals ze eruit zag: "hier, van daar tot daar dat was de kamer van Vanda waar ik elke morgen mijn camera plaatste. En daar was de straat waar Vanda op de deuren klopte om haar groenten te verkopen. En daar, dat huis, waar nu die vrachtwagen staat… tenzij… nee, het was daar!". Pedro gaat maar door tot de nacht valt in de wijk. Hij vertelt over deze wijk die hij gedurende jaren doorkruist heeft met de camera in de hand, over zijn herinneringen aan wat hij er gezien en gefilmd heeft. Bloeit alles weer op? Kijk en luister naar het verhaal van Pedro te midden van dit terrein in ruïne. Als we hem zo zien, twijfelen wij er niet aan, hij is er nog altijd.

04.02 > 22:00


Pedro Costa, 2003, FR, 35mn, fr ov 104'

"De moeilijkheid zit ’m erin een film te maken op het niveau van Jean-Marie (Straub) en Danièle (Huillet). Uiteindelijk hebben we een goede gelegenheid gevonden, namelijk de montage van de derde versie van "Sicilia!". Ik heb Jean-Marie en Danièle voorgesteld het proces van de montage integraal te filmen, maar dan als document. Ik geloof dat ze me toen hebben gezegd: "Bizar, hoe ga jij dat doen?". Ze zagen niet goed hoe dit zou kunnen lukken. Maar tegelijk denk ik dat ze wel geïnteresseerd waren nadat ze zagen wat ik met Vanda heb gedaan: een werk met een beetje sociologie, antropologie, iets over een persoon steeds aanwezig is, steeds op zoek. Het voorstel bestond erin een document te maken over een werk dat ze zouden verwezenlijken gedurende ongeveer één maand. Ik heb de montage bekeken, hoe een film wordt gemaakt, de planning en aan Jean-Marie en Danièle gevraagd iets zus of zo te doen. Het werd er niet eenvoudiger op. Vooral omdat ze heel genereus waren bij het overbrengen van hun kennis en gevoelens. Ze vertalen hun gevoelens zeer goed. En ik voel dat Jean-Maire en Danièle dat ook gewaar werden." (Pedro Costa, een fragmenten uit "Tout refleurit")

08.02 > 22:00


Ouvriers, paysans

Operai, Contadini

Danièle Huillet & Jean-Marie Straub, 2001, FR-IT, 35mm, fr & it ov 123'

In juni 2001 bracht Nova een film uit die geen enkele verdeler, geen enkele zaal wilde vertonen, ondanks de prijs van distributiesteun die hij kreeg van de jury van "Filmvondsten", elf maanden eerder. Het ging om "Sicilia!", zesenzestig minuten ingehouden boosheid en gevoelige empatie, over politiek en sensuele alledaagsheid, gebaseerd op een tekst van de communistische schrijver Elio Vittorini.
Datzelfde jaar stelde het regisseurskoppel Huillet & Straub "Operai, Contadini" (Arbeiders, boeren) voor, een verfilming van een documentaire roman van dezelfde schrijver. Het zwart-wit van "Sicilia!" maakte plaats voor kleur, de locaties -haven, trein, huis, dorpsplein- worden vervangen door een bos met vol bladgeritsel en wisselende zonnestralen. Maar nog altijd met de acteurs van Teatro Comunale de Butien, waarvan sommigen gemakshalve beweren dat het amateur-acteurs zijn. "Operai, Contadini" verhaalt gedurende vier seizoenen het dagelijkse leven van een gemeenschap arbeiders en boeren, mannen en vrouwen die trachten, soms moeizaam, samen te leven en hun dorp opnieuw op te bouwen na een aardbeving.
In 2002, in "Humiliés", derde film naar een tekst van Vittorini, wordt een gemeenschap die zich een braakliggend terrein toegeëigend had, bedreigd met uitzetting door de eigenaren die er plots weer gebruik van willen maken... net zoals de nieuwe eigenaren van de Arenbergstraat 3 enkele jaren geleden trachtten de zaal te recupereren, terwijl een collectief de plek liet heropleven. De films van de Straubs bevallen ons niet alleen door hun onverzettelijkheid die vaak tegengewicht biedt aan onze zwakke plekken, maar ook omdat ze beeld en stem geven aan situaties die ons diep raken.

11.02 > 18:00


Met verschillende lange documentaires en fictiefilms op zijn naam, maakt Nicolas Klotz deel uit van die filmmakers die onophoudelijk de noodzaak opeisen om films met een sterke moraliteit te maken, of dat nu om de keuze van het onderwerp gaat of om de manier van enscenering of in beeld brengen. Dit komt op frappante wijze tot uiting in de benadering die hij heeft tot de auteurs, of die nu professioneel zijn of amateur. Want in zijn films is elk gezicht, elke blik, elk lichaam gefilmd om een bijzonder, uniek en intiem aspect te tonen. Klotz is eveneens theatermaker, wat misschien verklaart waarom hij met gemak niet enkel het auteursspel verkent, maar ook de kracht van woorden en stiltes, en deze tot het uiterste duwt. Bovendien is er die ongelofelijke samenwerking met Elisabeth Perceval, zijn scenariste en levensgezellin. Samen vormen ze één van die koppels waarvan je zou denken dat ze enkel op het witte doek bestaan.



Nicolas Klotz, 2004, FR-BE, 35mn, fr ov 160'

Maandenlang al wacht Papi, politiek vluchteling in Frankrijk, op de komst van zijn vrouw Blandine die op dat moment nog in Kinsjasa is. En plotseling het verlossende telefoontje: zij is net in Parijs geland. Maar op de luchthaven van Roissy wordt Blandine opgesloten in een cel samen met tientallen andere personen, en de politie ontkent dat haar naam op de passagierslijst komende van Kongo vermeld staat. Beledigingen en vernederingen kondigen haar nieuwe aan, dat zo anders begint dan dat ze verwachtte. Er worden wonden geslagen die nooit meer helen. De autoriteiten trachten haar uit te wijzen met geweld, waarbij ze juridische regels en ethische codes naast zich neer leggen. Vier jaar na "Paria", die andere film over uitgestotenen (daklozen in parijs), is "La blessure" bovenal een fictie die evenzogoed een documentaire zou kunnen zijn. Minutieus opzoeking- en verkenningswerk, een sterk scenario en een enscenering met acteurs die hun eigen ervaringen vertolken, maken van "La blessure" een film waarin elke scène haast tot in het extreme afgewogen is op de morele betekenis die ze kan inhouden.

In aanwezigheid Nicolas Klotz en Elisabeth Perceval.

11.02 > 20:00


squelettes/rubrique-3.html
lang: nl
id_rubrique: 919
prog: 917
pos: aval