In ‘L’Homme d’Aran’ filmde Flaherty op dit eiland ten noorden van Ierland dat blootstaat aan de harde Atlantische stormen en waar enkel de zee de eilandgemeenschap in staat stelde te overleven, verdwaalde zeelieden die werden overspoeld door woeste golven, onder de bezorgde blikken van hun families: zouden ze ooit nog terugkeren? De zee opgaan met oude bootjes, voor de opnames van een film om een eeuwenoude visvangst na te spelen, ongeacht de prijs die daarvoor betaald moest worden, was hun soevereine beslissing. Vijf jaar eerder hadden de zeewiervissers van de eilandjes van Ouessant hetzelfde voorgesteld aan Epstein voor ‘Finis terrae’, een meesterwerk van de toen nog gloednieuwe geluidsfilm. In hun voetsporen traden Rossellini, de Seta, Perrault en Brault, die op hun beurt deze verwevenheid tussen mythen en elementen (de wind, de golven, de riffen en het schuim) in scène zetten om de zeelieden op het witte doek tot leven te brengen. Patrick Leboutte, zwervend criticus, metgezel van Nova, docent aan het Insas, maar bovenal cinemaverteller, nodigt ons uit om de zeelucht op te snuiven en samen met hem deze maritieme geschiedenis van de cinema te doorkruisen tijdens een gesprek afgewisseld met fragmenten als flessen in zee.
(in het Frans)
