Bijna vijfhonderd jaar lang vaarden vissers uit Europa, de zgn. Terre-Neuvas, van Europa naar de kusten van Canada om er kabeljauw te gaan vangen. Tijdens expedities van zes tot acht maanden, duizenden kilometers ver van huis, werkten deze mannen onder extreem zware omstandigheden, zo’n twaalf uur per dag, op schepen die steeds meer op drijvende fabrieken begonnen te lijken. In 1992 maakten studenten van de toenmalige filmschool IDHEC (nu Fémis) een collectieve film over de zeevaarders. Ze verzamelden amateurbeelden waarmee je de tochten herbeleeft, terwijl de vissers over hun dagelijks leven vertellen via brieven en getuigenissen. Terre-Neuvas is een hommage aan een groep mannen die gedwongen werden om steeds sneller te werken, in de ijzige kou, terwijl de vermoeidheid zich opstapelt en de oceaan een constant gevaar vormt.
+ Vive la baleine
In 1972, terwijl de visserij-expedities van de Terre-Neuvas steeds minder opbrachten omdat de kabeljauw zich niet meer voldoende voortplantte, is de walvisjacht juist in volle gang. Deze majestueuze dieren worden vooral gedood en vervolgens verwerkt tot luxeproducten of olie om aan de behoeften en de smaak van de bourgeoisie te voldoen. Mario Ruspoli en Chris Marker maakten een gefilmde brief gericht aan het met uitsterven bedreigde dier. Met dit filmische juweeltje wilden ze hun publiek een geweten schoppen. Door een zo imposant zoogdier aan te vallen dat zo belangrijk is voor het evenwicht in de oceanen, stevenen wij, mensen, af op onze ondergang.
