In 1952 reist Anita Conti zes maanden lang mee met een trawler die de Noord-Atlantische Oceaan afschuimt, op zoek naar kabeljauw. Ze deelt het slopende dagelijkse leven van de zeelieden tijdens hun lange reis. Gewapend met een foto-apparaat en een camera legt ze het werk, de vermoeidheid en de solidariteit aan boord vast. Als eerste vrouwelijke Franse oceanografe verzamelt ze notities en beelden in een exclusief mannelijke omgeving. Haar verslag toont een wereld waarin de lichamen van mannen zwaar op de proef worden gesteld. Voor Conti is oceanografie een ‘totale’ discipline: om de zee te begrijpen moet je ook het verhaal vertellen van de mensen die ervan leven. Louise Hémon maakte eerder al een theaterstuk over vrouwelijke oceanografen. Met deze gevoelige film geeft ze Anita Conti de kans om vanop afstand haar eigen beelden te bekijken.
+ La Boucane
Het verhaal van de kabeljauweconomie speelt zich niet enkel op zee af, maar ook in de ateliers waar de vis verwerkt wordt. Twintig jaar na Anita Conti’s reis neemt Jean Gaumy zijn intrek in de workshops van La Boucane in Fécamp. De fotograaf dompelt zich onder in rook en hitte om de bereiding van kabeljauw te documenteren. Op zijn beelden zien we vrouwen die vis zouten en roken, zoals hier al generaties lang wordt gedaan.
