In de bijna 30 jaar dat Nova ‘s zomers ronddoolt met haar filmscherm, waren we getuige van talrijke veranderingen die de stad ondergaan heeft. Nu eens hekelden we de komst van buitensporig grootschalige projecten, dan weer haalden we de onzichtbare rijkdom van zogezegd ‘lege’ ruimtes op de voorgrond.

Die leegte kan vele vormen aannemen: een fabriek die haar deuren sluit en een terrein van 53 hectare achterlaat, een verloederd stadion dat langzaam wordt heroverd door fauna, flora en buurtbewoners, een verlaten brouwerij of een fabriek die op een fragiele en collectieve manier nieuw leven wordt ingeblazen. Want leegte is nooit echt leeg. Leegte opent een ruimte voor plannen, conflicten, verlangen en inventiviteit. Economische, ecologische en sociale belangen staan er lijnrecht tegenover elkaar. Er wordt onderhandeld over het gebruik ervan. De mogelijkheden tekenen er zich zienderogen af.

De leegte stimuleert initiatieven. Op deze plekken waar iets tot stilstand is gekomen, zonder dat de toekomst al is uitgedacht, blijft er ruimte voor experimenten, onverwachte ontmoetingen en manieren om de stad op een andere manier in te vullen. Deze plekken vormen soms een van de laatste ruimtes waar het leven nog kan ontstaan zonder volledig voorgekauwd, gepland, afgesloten of gesteriliseerd te zijn. Daarom verdient de leegte het ook om verdedigd te worden.

Ook dit jaar duikt PleinOPENair achter de façades van deze stedelijke veranderingen op vijf locaties in Brussel, tijdens twee openluchtweekenden en drie woensdagen intra muros. Welkom!