De kassa en bar openen 30 minuten voor de eerste voorstelling.

#174 Ré/créations Révolutions

  • zat 07.09 > 19:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • zat 07.09 > 21:00

    L’époque

    Re/creaties Revoluties
    Matthieu Bareyre, 2018, FR, DCP, ov fr ond eng, 94'
    Sedert 2005 staat Frankrijk zowat om het jaar in brand. Van demonstraties tegen de CPE-wet tot die tegen de arbeidshervorming, van de Nuits Debout tot de Gele Hesjes, van ZAD tot wijkrevoltes, van scholieren tot studenten… onze collectieve verbeelding zit vol met beelden van rookpluimen, traangas, verbrande auto’s, chargerende flikken, matrakken die er op los slaan. "L’époque" is misschien wel de film waar we op aan het wachten waren, de film die erin slaagt deze constante stroom aan beelden om te zetten in de geschiedenis van ons heden, om ze te overstijgen tot het niveau van een cinematografisch verhaal. Wandelend door de Parijse nachten bevraagt "L’époque" de dromen en de degout van een jeugd met duizend gezichten maar waarvan de energie tussen woede en vreugde de bindende kracht vormt. In deze lange nachten waar tijd en verschillen uitgewist lijken te zijn als was het één en dezelfde hallucinante en dromerige nacht die nooit eindigt, wordt de stad ook één immens strijd- en speelveld. In de intimiteit van de duisternis, de schemering en de schakeringen, komen vertrouwelijkheden naar boven, bevrijden woorden en lichamen zich, kruisen blikken, mengen woorden en vragen. En de lichamen, of ze nu worstelen, dansen, botsen of strelen, bevolken de nacht en worden verbonden door een stuiterende energie die misschien kan leiden tot een stralende, nog onbekende en zo gewenste plek.
  • zon 08.09 > 17:00

    Rey

    Re/creaties Revoluties
    Niles Atallah, 2017, FR-CL, DCP, es ond fr, 90'
    In 1858 trekt de jonge Franse advocaat Antoine de Tounens de jungle van Patagonië in om er zijn eigen Mapuche-staat op te richten en er koning van te worden. Pech, zijn vertrouwensman gaat dood, de nieuwe chef koestert een intense haat tegen witte mensen en zijn gids-vertaler heeft de kwalijke neiging de woorden van de autochtonen te verdraaien… Nog voor hij de troon kan bestijgen vallen zijn grootse plannen in duigen. Terugblikkend op deze vergeten episode van de Chileense geschiedenis levert Niles Atallah met Rey een film die het historisch onderzoekswerk ver overstijgt, om er een politieke en radicaal-esthetische kijkervaring van te maken. Bewegingsloze maskers uit papier-maché gefilmd op gekrast en bewerkt 16mm, verhalen het authentieke relaas dat echter vol vage feiten en onsamenhangende sprongen zit. De regisseur verkent de schemerzone tussen feit en fictie in een dromerig universum met beelden die de kijker rondleiden in de innerlijke wereld van een historisch personage wiens drijfveren onzeker zijn. De historische waarheid is moeilijk te achterhalen. Megalomaan is onze koning-in-spe zeker, maar de twijfel blijft. Wat als de Zuid-Amerikaanse geschiedenis een belangrijke revolutie misgelopen is, die van de stichting van een onafhankelijk autochtoon territorium?
  • zon 08.09 > 19:00

    Soy Cuba

    Re/creaties Revoluties
    Mikhail Kalatozov, 1964, CU-URSS, 35mm, es ond fr, 140'
    Het traject dat "Soy Cuba", de film van Mikhail Kalatozov, een co-productie tussen Moskou en Cuba, geschreven door een Russische dichter en een Cubaanse schrijver, heeft afgelegd, lag bezaaid met obstakels: lastige opnames, afkeur en censuur bij zijn release en daarna de vergetelheid. Dat leek wel de eindbestemming van deze verguisde film. Maar in 1992 herrees hij uit zijn assen dankzij het festival van Telluride. In 2003 kwam hij opnieuw uit in de Franse zalen. De jarenlang afgekraakte film blijkt een waar lyrisch gedicht te zijn als hommage aan de verdoemden van deze aarde. Met lange, adembenemende sequentieschots – van de hand van de geniale cameraman Sergei Urussevski - baant de film zich een sensuele en tragische weg door het eiland, in navolging van vier personages die door het kapitalisme tot de hel veroordeeld werden (de Franse acteur Jean Bouise, de revolutionaire Cristobal van Gatti, is één van hen). Doorheen hun dromen en wanhoop kronkelt “Soy Cuba” zich langzaam van het geweld van het regime van Batista tot de premissen van de revolutie van Castro. Wars van elk sociaal realisme, met een buitenproportionele formalistische en epische ambitie, schetst de film een ontwapenend portret van een volk herleid tot de slavernij dat enkel via de gewapende strijd zich kan bevrijden.
  • zon 08.09 > 22:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • woe 11.09 > 20:00

    Festival panafricain d’Alger   [Film + conférence]

    Re/creaties Revoluties
    William Klein, 1969, DE-FR-DZ, 35mm, ond fr & eng, 165'
    Een film fleuve, een antikoloniaal pamflet, een historisch document. "Algiers Pan-African Festival (1969)" vereeuwigt de pan-Afrikaanse utopie en de antikoloniale opstoot die volgde op de onafhankelijkheid. Uit heel Afrika zakken delegaties af. Elk land defileert dansend in de straten van Algiers. Concerten, straattheater en toespraken volgen elkaar op. De straat ontpopt zich tot de hoofdstad van de voorbije en komende opstanden, zij aan zij met hen die nog strijd voeren, zoals Cabral in Guinée Bissau, FRELIMO in Mozambique en de Black Panthers… Mariam Makeba zingt, Archie Shepp improviseert met Algerijnse muzikanten… Wat een feest! De utopie van de vereniging is voelbaar. Maar lange beelden van de concerten in de stad worden afgewisseld met bloedstollende archiefbeelden en vraaggesprekken met verzetslui. Dit legt de diepe ernst bloot van dit historisch moment: hoewel een grote strijd werd gewonnen, duurt de oorlog voort. "Buitenlandse overheersing moet om zichzelf in stand te houden het verzet elimineren bij de bron, de nationale cultuur, of door de bevolking uit te schakelen". Dus "Afrikaanse cultuur zal revolutionair zijn of zal niet zijn" beweert de film in rode hoofdletters als een pijnlijke waarschuwing.
  • don 12.09 > 20:00

    L’époque

    Re/creaties Revoluties
    Matthieu Bareyre, 2018, FR, DCP, ov fr ond eng, 94'
    Sedert 2005 staat Frankrijk zowat om het jaar in brand. Van demonstraties tegen de CPE-wet tot die tegen de arbeidshervorming, van de Nuits Debout tot de Gele Hesjes, van ZAD tot wijkrevoltes, van scholieren tot studenten… onze collectieve verbeelding zit vol met beelden van rookpluimen, traangas, verbrande auto’s, chargerende flikken, matrakken die er op los slaan. "L’époque" is misschien wel de film waar we op aan het wachten waren, de film die erin slaagt deze constante stroom aan beelden om te zetten in de geschiedenis van ons heden, om ze te overstijgen tot het niveau van een cinematografisch verhaal. Wandelend door de Parijse nachten bevraagt "L’époque" de dromen en de degout van een jeugd met duizend gezichten maar waarvan de energie tussen woede en vreugde de bindende kracht vormt. In deze lange nachten waar tijd en verschillen uitgewist lijken te zijn als was het één en dezelfde hallucinante en dromerige nacht die nooit eindigt, wordt de stad ook één immens strijd- en speelveld. In de intimiteit van de duisternis, de schemering en de schakeringen, komen vertrouwelijkheden naar boven, bevrijden woorden en lichamen zich, kruisen blikken, mengen woorden en vragen. En de lichamen, of ze nu worstelen, dansen, botsen of strelen, bevolken de nacht en worden verbonden door een stuiterende energie die misschien kan leiden tot een stralende, nog onbekende en zo gewenste plek.
  • don 12.09 > 22:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • vri 13.09 > 19:00

    De mediatheek dat zijn wij

    Soutien Point Culture
    Proposition alternative pour une médiathèque du 21ème siècle et démonstration pratique de sa nécessité
    Enkele jaren geleden wijzigde de Mediatheek haar naam die ze al sinds 1953 droeg in PointCulture. Deze verandering hield ook een verandering van opdracht in. Bovenop de uitlening van media (muziek, films….) aan het publiek kwamen er verschillende culturele en educatieve activiteiten. In januari 2019 werd in de nieuwe overeenkomst tussen de beherende vzw en de overheid de oorspronkelijke activiteit van uitlening (die als toekomstloos wordt bestempeld) naar de achtergrond verschoven. In deze context nam de directie een radicale beslissing: stoppen met het kopen van media en directe uitlening (één exemplaar van elk medium in de "historische" collectie blijft beschikbaar op bestelling), en de PointCulture-centra transformeren tot co-working plekken. Deze brutale maatregelen wekte de woede op van medewerkers en gebruikers. Een petitie (met tot nu toe bijna 12.000 handtekeningen) en een werkgroep werden gelanceerd om na te denken over een alternatief mediatheekproject voor de 21e eeuw. De overheid en de directie van PointCulture worden aangespoord om hun keuze, die een betreurenswaardige leemte zou achterlaten in het culturele landschap, te herzien. Hun redenering is dat "alles toch al op het internet te vinden is". Maar een catalogus kan de echte aanwezigheid van media niet vervangen. Net als in een boekhandel of platenzaak vertrekken mensen vaak met iets anders dan wat ze in gedachten hadden toen ze aankwamen, door toeval of door goede raad. Vertrouwen op het internet om “alles” te vinden is een illusie, erop vertrouwen voor advies en begeleiding is een denkfout. De algoritmen waar we ons vertrouwen in stellen, zijn verre van geloofwaardig en vooral niet neutraal. Hun werking wordt uitsluitend beheerst door commerciële doeleinden en statistische normen. Tegenover deze simplistische visie op het leven brengen we een ode aan het toeval. De mediatheek is een onuitputtelijke plek voor onverwachte ontdekkingen. Vanavond vieren we geen oude instelling die gedoemd is te (...+)
  • zat 14.09 > 20:00

    Ludo Is Fantastic   [Film + ontmoeting]

    Fantastic Ludo Mich
    Willie Stewart, 2018, BE-IE, video, 70'
    Ludo Mich was lid van de internationale beweging Fluxus. Het is die geest van anti-conformisme waarin kunst en leven nauw met elkaar verweven zijn die hij uitstraalt. Sedert de jaren 1960 maakt Ludo Mich de marge van de Antwerpse underground onvermoeibaar onveilig. Een wildeman met het voorkomen van een magnifieke clochard die zich graag in onomatopeeën uitdrukt, en met een bulderlach die staat voor vrijheid die zijn voeten veegt aan conventies. Met zijn 70 jaar en iets meer, blijft Ludo zijn beperkte maar trouwe publiek verwonderen met zijn explosieve performances en zijn ludieke oeuvre met een artistieke integriteit om u tegen te zeggen. In het spoor van onze punk in hart en nieren met Dadaïstische, zelfs patafysische uitstraling, toont de film getuigenissen van zijn familie, vrienden en volgelingen, archieven, fragmenten uit zijn films, waaronder "Lysistrata", een geschifte bewerking van Aristophanes’ gelijknamige toneelstuk, of "Multi D:2D" gebaseerd op holografische technieken. "Ludo is Fantastisch" slaagt erin om de vrijgevigheid van een veelzijdig kunstenaar vast te leggen, wiens ontembare universum alleen maar geëvenaard wordt door zijn aanstekelijke lach.
  • zat 14.09 > 22:00

    F.L.U.T. & Ludo Mich   [Concert + performance]

    Fantastic Ludo Mich
    Het Antwerpse duo F.L.U.T. ontstond uit een performance van Harry Heirmans in februari 2009 met een mechanisch instrumentarium dat La Bamba speelde, waarna Rufus Michielsen het tijdelijke eenmansproject vervoegde. De tijd is snel voorbij gezongen. Na tien jaar is het instrumentarium versleten en speelt het valser dan wals. Wat begonnen was als een ‘one stand joke’ is uitgegroeid tot een interessant muzikaal ensemble zonder toegevingen. Eigenzinnig als ze zijn laten ze zich gaan in kreten, gemompel, gekreun, zwartgallig gefluister, beats en lyrische interacties, ondersteund met mechanische instrumenten en een platte kiek, tussen Nick Cave en de Muppetshow (sic). In de tien jaar van zijn bestaan heeft F.LU.T vele muzikale omzwervingen gekend waar humor nooit ver weg is, net als de geest van Fluxus. Ludo Mich geeft vanavond samen met het duo een vocale performance waarin hij zijn oerkreet, één van zijn specialiteiten, ten beste geeft!
  • zon 15.09 > 14:00

    La commune (Paris 1871)

    Re/creaties Revoluties
    Peter Watkins, 2000, FR, fr , 345'
    Zijn verhalende inventiviteit getrouw stelt Peter Watkins met "La Commune" (zijn laatste film tot nog toe) een soort levendige, opwindende en tragische documentaire voor over de gebeurtenissen van maart 1871, toen de gewone Parijzenaren voor de vierde keer in minder dan een eeuw een nieuwe revolutie begonnen.... Gedurende deze bijna zes uur durende rebelse cinema brengt Watkins de gebeurtenissen van de tijd tot stilstand. Hij verweeft het verhaal met parallellen met onze tijd. Het is een oproep tot collectieve actie en reflectie, die de kijker confronteert met zijn of haar kritische zin. Het is zijn bedoeling een tool te ontwikkelen die kan helpen bij het ontleden van film- en televisieconventies die hij zoals steeds uitdaagt. Ga niet naar "La Commune" kijken om de "headliners" van die tijd (Louise Michel, Jules Vallès en andere opstandelingen) te ontmoeten: dat is niet het onderwerp. Hoewel gedreven door een grote zorg om historische nauwkeurigheid, is het project ambitieuzer: het gaat om het woord van het volk, het ontstaan ervan, en het nu: de democratie aan het begin van de 21e eeuw. Maar ook de heikele onderneming om een discours uit te werken via een collectieve aanpak, waarbij vallen en opstaan, fouten, meningsverschillen en conflicten niet verborgen blijven. Dit is een politieke film. Met "La Commune" combineert Watkins het revolutionaire verleden met hedendaagse thema’s in een proces van participatieve re-enactment. Kers op de taart, de film werd gedraaid in het gebouw van het gezelschap van Armand Gatti in Montreuil (La Parole (...+)
  • zon 15.09 > 22:00

    Rey

    Re/creaties Revoluties
    Niles Atallah, 2017, FR-CL, DCP, es ond fr, 90'
    In 1858 trekt de jonge Franse advocaat Antoine de Tounens de jungle van Patagonië in om er zijn eigen Mapuche-staat op te richten en er koning van te worden. Pech, zijn vertrouwensman gaat dood, de nieuwe chef koestert een intense haat tegen witte mensen en zijn gids-vertaler heeft de kwalijke neiging de woorden van de autochtonen te verdraaien… Nog voor hij de troon kan bestijgen vallen zijn grootse plannen in duigen. Terugblikkend op deze vergeten episode van de Chileense geschiedenis levert Niles Atallah met Rey een film die het historisch onderzoekswerk ver overstijgt, om er een politieke en radicaal-esthetische kijkervaring van te maken. Bewegingsloze maskers uit papier-maché gefilmd op gekrast en bewerkt 16mm, verhalen het authentieke relaas dat echter vol vage feiten en onsamenhangende sprongen zit. De regisseur verkent de schemerzone tussen feit en fictie in een dromerig universum met beelden die de kijker rondleiden in de innerlijke wereld van een historisch personage wiens drijfveren onzeker zijn. De historische waarheid is moeilijk te achterhalen. Megalomaan is onze koning-in-spe zeker, maar de twijfel blijft. Wat als de Zuid-Amerikaanse geschiedenis een belangrijke revolutie misgelopen is, die van de stichting van een onafhankelijk autochtoon territorium?
  • don 19.09 > 20:00

    Parcelle 808   [Prima Nova]

    Varia
    Le ruisseau, la rivière et le nid
    Erwann Babin, 2018, FR, DCP, 77'
    In juni 2015 kocht Erwann Babin, videast en beeldend kunstenaar, een veld van één hectare: perceel 808. Als een landbouwwerktuig plant hij er zijn camera en blijft er anderhalf jaar. Nieuwsgierig liefhebber van rariteitenkabinetten die hij is, laat hij zijn creativiteit de vrije loop in dit artiestenatelier in open lucht. Hij is net zo geïnteresseerd in de excentriciteit van de natuur als in de fantasieën van de hoofdpersoon, die tegelijk acteur, tuinman, kunstenaar en regisseur is. Het filmessay dat eruit resulteert mengt documentaire, contemplatie, installatie, performance, experimentele video, dagboek, fictie, poëtische fabel. Elk beeld is een levend schilderij, elke scene is spannend, vol humor en delicatesse. Het verhaal volgt de chronologie van de seizoenen en springt van beeldende kunst naar poëzie in een spel van komen en gaan tussen een man die op het punt staat vader te worden en een veld dat op het punt staat bio te worden. Na deze film kijk je niet meer op dezelfde manier naar een molshoop, een bloemenveld, een kever, een tuinslang, een slak, modder, wind of een paardenbloem. Henry David Thoreau is niet veraf. Op zoek naar wonderen en verwondering? In de tuin, zoveel is zeker.
  • don 19.09 > 22:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • vri 20.09 > 20:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • vri 20.09 > 22:00

    L’époque

    Re/creaties Revoluties
    Matthieu Bareyre, 2018, FR, DCP, ov fr ond eng, 94'
    Sedert 2005 staat Frankrijk zowat om het jaar in brand. Van demonstraties tegen de CPE-wet tot die tegen de arbeidshervorming, van de Nuits Debout tot de Gele Hesjes, van ZAD tot wijkrevoltes, van scholieren tot studenten… onze collectieve verbeelding zit vol met beelden van rookpluimen, traangas, verbrande auto’s, chargerende flikken, matrakken die er op los slaan. "L’époque" is misschien wel de film waar we op aan het wachten waren, de film die erin slaagt deze constante stroom aan beelden om te zetten in de geschiedenis van ons heden, om ze te overstijgen tot het niveau van een cinematografisch verhaal. Wandelend door de Parijse nachten bevraagt "L’époque" de dromen en de degout van een jeugd met duizend gezichten maar waarvan de energie tussen woede en vreugde de bindende kracht vormt. In deze lange nachten waar tijd en verschillen uitgewist lijken te zijn als was het één en dezelfde hallucinante en dromerige nacht die nooit eindigt, wordt de stad ook één immens strijd- en speelveld. In de intimiteit van de duisternis, de schemering en de schakeringen, komen vertrouwelijkheden naar boven, bevrijden woorden en lichamen zich, kruisen blikken, mengen woorden en vragen. En de lichamen, of ze nu worstelen, dansen, botsen of strelen, bevolken de nacht en worden verbonden door een stuiterende energie die misschien kan leiden tot een stralende, nog onbekende en zo gewenste plek.
  • zat 21.09 > 20:00

    Pas d’or pour Kalsaka

    FESPACO
    Michel Zongo, 2019, DE-BF, fr ond fr & de, 70'
    In de jaren 2000 begint de Burkinese staat aan de industriële ontginning van haar goudvoorraden. Tien jaar later is het land de vierde goudproducent van het continent. Met zijn vierde documentaire, geselecteerd voor de officiële competitie op het FESPACO, bekritiseert Michel Zongo, een geëngageerd regisseur en revelatie van de Burkinese cinema, de gevolgen van deze goudkoorts in het dorpje Kalsaka. Hij verbeeldt deze oude droom van de Far West met een trio van cowboys die het dorre landschap doorkruisen op zoek naar het kostbare metaal terwijl de inwoners van Kalsaka vertellen over hun leven na de opening van de mijn. De geschiedenis herhaalt zich: de mijnindustrie brengt gedwongen verhuizingen met zich mee, het water wordt vervuild, de vruchtbare grond verzandt, de al broze economie verarmt… Zongo vermengt fictie, documentaire en activisme en vertelt op zijn manier wat er overblijft van de kapitalistische droom: de totale vernietiging. Maar niet zonder hoop, humor en waardigheid. Samen met de bewoners van Kalsaka eist hij herstel.
  • zat 21.09 > 22:00

    Sew the Winter into my Skin

    FESPACO
    Jamil X.T. Qubeka, 2018, ZA, 118'
    In 2018 projecteerde Nova “Stillborne”, een korte SF-film geproduceerd door Layla Swart en geregisseerd door Jahmil X.T. Qubeka in het kader van Africa is/in the Future. Dit jaar selecteerde het FESPACO “Sew the Winter to my Skin”, een post-western bijna zonder dialoog, episch en indrukwekkend. Centraal staat Kepe, een soort Zuid-Afrikaanse Robin Hood die schapen steelt bij rijke blanken, om ze te delen met de armen. Via flashbacks volgt deze film het parcours van dit bijzondere personage en volksheld tot aan zijn proces, met een in vormelijk spectaculaire durf, ongezien in de Afrikaanse cinema. We zijn verheugd deze film te tonen samen met deze van Michel Zongo die zelf ook de mythe van de western gebruikt om sociale thema’s van dominantie en strijd te behandelen.
  • zon 22.09 > 17:00

    Queimada

    Re/creaties Revoluties
    Burn !
    Gillo Pontecorvo, 1969, IT, 132'
    Halfweg de 19e eeuw, wanneer de roep om de afschaffing van de slavernij steeds luider weerklinkt, zet de Engelse koloniaal William Walker (alweer hij!) de slaven van het eiland Queimada op tot revolutie om zo het Portugese rijk te verzwakken. Zijn eigenlijke bedoeling is het versterken van de economische macht van de Engelsen in de Caraïben, met name wat betreft de productie van rietsuiker. 10 jaar na de geslaagde staatsgreep door de creolen keert Walker terug naar het eiland, dit keer in opdracht van een groot rietsuikerconcern. Zijn opdracht: het neerslaan van de rebellie die hij zelf op gang bracht. In 1969 legde Gillo Pontecorvo de vinger op de zere wonde, ver weg van de vermakelijke storytelling die in andere films hoge toppen scheert. Samen met Franco Solinas, scenarist van zijn vorige twee films ‘Kapo’ en ‘De strijd van Algiers’ schetst hij in Queimada met verve de oorlogsmechanismen waaraan de imperiale kolonies worden onderworpen aan de vooravond van het geglobaliseerd kapitalisme. Deze film is een mooi staaltje deconstructie van het kapitalisme. De emancipatie van de rebellenleider, vertolkt door Evanisto Marquez is haast archetypisch. Het spreekt voor zich dat deze film over het verzet tegen onderdrukking helaas ook vandaag nog brandend actueel is.
  • zon 22.09 > 20:00

    Chez jolie coiffure

    FESPACO
    Rosine Mbakam, 2018, BE, DCP, fr , 61'
    Sabine komt uit Kameroen en heeft een kleine kapperszaak in de Matonge-galerij aan de Naamsepoort. In deze minuscule ruimte verzorgt ze het haar van haar klanten, een en al oor voor de noden van haar vrienden en de gemeenschap. Vanuit haar salon zien we met Sabine en haar klanten de voyeuristische blik van toeristen die de "Afrikaanse" galerij van Brussel bezoeken. Maar we voelen ook de angst voor politierazzia’s om mensen zonder de juiste papieren op te sporen. Rosine Mbakam filmt met terughoudendheid en precisie, maar ook met de gedwongen intimiteit van deze speciale plek. Zo vertelt ze het aangrijpende en indrukwekkende verhaal van Sabine. Een sterk staaltje scherpe en empathische cinema over een wereld op enkele honderden meters van Nova.
  • zon 22.09 > 22:00

    Le loup d’or de Balolé

    FESPACO
    Aïcha Boro, 2019, BF, ond fr, 80'
    Aïcha Boro maakt indrukwekkende beelden van een open granietgroeve. Met foto’s en prachtige beelden, ook vanuit de lucht, ontdekken we deze spectaculaire plaats, die onbekend is voor een groot deel van de bevolking van Ouagadougou. Deze geëngageerde en fluïde vertoning brengt de kijker recht naar de kern van de uitdagingen in het leven van de personages, waaronder 2500 arbeiders die zich in dit gapend gat begeven, die zich proberen te organiseren, solidariteit te creëren en de werkomstandigheden en veiligheid te verbeteren. In de nasleep van de opstand van 2014 stelt deze film vragen over de nieuwe toestand, de veranderingen en de verwachtingen, de teleurstellingen en de geboorte van een emancipatorisch bewustzijn, door aandachtig te luisteren naar de woorden van hen die collectief hun toekomst overdenken.
  • don 26.09 > 20:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • vri 27.09 > 20:00

    Moranbong, chronique coréenne

    Armand Gatti
    Claude-Jean Bonnardot, 1959, FR-KP, 35mm, ko ond fr, 84'
    Nadat hij verschillende reizen naar China en Siberië had ondernomen (in het gezelschap van Chris Marker), vertrok Gatti - die toen zopas tot hoofdredacteur van de krant "Libération" was benoemd - naar Noord-Korea met een Franse delegatie, de eerste van West-Europa die naar dit land werd uitgenodigd na de Koreaanse oorlog. Gingen onder meer mee, de zanger Francis Lemarque, en de filmmakers Chris Marker, Claude Lanzmann en Claude-Jean Bonnardot. Met deze laatste realiseerde Gatti deze “Koreaanse kroniek” waarvan hij het scenario schreef, op basis van wat hij zag van de trauma’s die de oorlog en de opdeling van het land teweeg hadden gebracht. De film werd volledig ter plaatse gedraaid, met lokale artiesten en technici, en toont het verhaal van twee geliefden die door de oorlog gescheiden raken. Deze film, wars van exotisme en openlijk pacifistisch, was tot in 2010 nooit vertoond geweest in Noord-Korea, maar tot 1963 ook niet in Frankrijk omwille van “aantasting van het buitenlands beleid” van het land.
  • vri 27.09 > 22:00

    Agnus Dei

    Re/creaties Revoluties
    Égi bárány
    Miklós Jancsó, 1971, HU, hu , 90'
    In Agnus Dei maken we kennis met een atletische, perfect geschoren en als uit marmer gehouwen pastoor; de incarnatie van de klerikale perfectie. Wellicht is het ook door ingrijpen van de Heer dat hij gespaard wordt door de Hongaarse Sovjet-brigades in 1919. Daarna rekruteert hij met zijn goddelijke charisma onder de plattelandsbevolking zijn volgelingen om met hem de orde te herstellen en elke vorm van exces af te straffen. De communisten, libertairen en anarchisten vormen dankbare doelwitten voor zijn moordachtige rituelen. Miklós Jancsó toont ons in zijn revolutionaire trilogie, waarvan we in juni nog ’Rode Psalmen’ toonden, het geweld waarmee de reactionaire contrarevolutionairen handelden. De schitterende en langzame sequenties in deze film zijn overladen met psalmgezangen en wierook. De wanhoop van zij die gespaard blijven van het geweld weerklinkt in de gezangen en de muziek, dewelke de enige wapens zijn om de clericus uit te dagen. Deze keerzijde van de revolutionaire medaille wordt ons gebracht met een magistrale cameravoering, voor een film over sociale onlust, waarin deze zeloot de renaissance van een dodelijk conservatisme incarneert. Tijdens de uiteindelijke verlossing zal de muziek haar recht terug opeisen…
  • zat 28.09 > 19:00

    Soy Cuba

    Re/creaties Revoluties
    Mikhail Kalatozov, 1964, CU-URSS, 35mm, es ond fr, 140'
    Het traject dat "Soy Cuba", de film van Mikhail Kalatozov, een co-productie tussen Moskou en Cuba, geschreven door een Russische dichter en een Cubaanse schrijver, heeft afgelegd, lag bezaaid met obstakels: lastige opnames, afkeur en censuur bij zijn release en daarna de vergetelheid. Dat leek wel de eindbestemming van deze verguisde film. Maar in 1992 herrees hij uit zijn assen dankzij het festival van Telluride. In 2003 kwam hij opnieuw uit in de Franse zalen. De jarenlang afgekraakte film blijkt een waar lyrisch gedicht te zijn als hommage aan de verdoemden van deze aarde. Met lange, adembenemende sequentieschots – van de hand van de geniale cameraman Sergei Urussevski - baant de film zich een sensuele en tragische weg door het eiland, in navolging van vier personages die door het kapitalisme tot de hel veroordeeld werden (de Franse acteur Jean Bouise, de revolutionaire Cristobal van Gatti, is één van hen). Doorheen hun dromen en wanhoop kronkelt “Soy Cuba” zich langzaam van het geweld van het regime van Batista tot de premissen van de revolutie van Castro. Wars van elk sociaal realisme, met een buitenproportionele formalistische en epische ambitie, schetst de film een ontwapenend portret van een volk herleid tot de slavernij dat enkel via de gewapende strijd zich kan bevrijden.
  • zat 28.09 > 22:00

    Walker

    Re/creaties Revoluties
    Alex Cox, 1987, ES-US-MX, es , 95'
    William Walker (Ed Harris) heeft zijn naam niet gestolen. De man wandelt over alles wat zijn pad kruist. Als men de geruchten mag geloven aarzelde hij er niet voor om zijn troepen dwars door een kogelregen te laten marcheren. In zijn sombere missionaris outfit stapt hij vastberaden op zijn doel af. Noch de democratische procureurs, noch de lokale verzetsstrijders zullen hem iets in de weg leggen. Zijn haast goddelijke doel is vrij eenvoudig: het installeren van een democratie en vrijheid in een ‘wild’ stuk Latijns-Amerika: het Nicaragua van midden de 19e eeuw. Uiteraard had de film zich evengoed kunnen situeren in Cuba, de Filipijnen, Chili, Vietnam, Irak of Afghanistan. De Verenigde Staten als lichtende toorts voor de beschaving, weet je wel. Dat hierbij ook bloed vloeit is een noodzakelijk kwaad. Laten we, net als de held wanneer die geconfronteerd wordt met de vele kadavers op zijn pad, vooral niet zwichten voor holle waarden en moraal die een oorlog ten behoeve van een hoger doel in de weg zouden kunnen staan. Haast iedereen, behalve de Sandinisten, zou Alex Cox afraden om de film te maken. Want uiteraard wordt hoe verder Walker oprukt, de schaduwzijde van deze lichtende toorts donkerder en donkerder…
  • zon 29.09 > 17:00

    Rey

    Re/creaties Revoluties
    Niles Atallah, 2017, FR-CL, DCP, es ond fr, 90'
    In 1858 trekt de jonge Franse advocaat Antoine de Tounens de jungle van Patagonië in om er zijn eigen Mapuche-staat op te richten en er koning van te worden. Pech, zijn vertrouwensman gaat dood, de nieuwe chef koestert een intense haat tegen witte mensen en zijn gids-vertaler heeft de kwalijke neiging de woorden van de autochtonen te verdraaien… Nog voor hij de troon kan bestijgen vallen zijn grootse plannen in duigen. Terugblikkend op deze vergeten episode van de Chileense geschiedenis levert Niles Atallah met Rey een film die het historisch onderzoekswerk ver overstijgt, om er een politieke en radicaal-esthetische kijkervaring van te maken. Bewegingsloze maskers uit papier-maché gefilmd op gekrast en bewerkt 16mm, verhalen het authentieke relaas dat echter vol vage feiten en onsamenhangende sprongen zit. De regisseur verkent de schemerzone tussen feit en fictie in een dromerig universum met beelden die de kijker rondleiden in de innerlijke wereld van een historisch personage wiens drijfveren onzeker zijn. De historische waarheid is moeilijk te achterhalen. Megalomaan is onze koning-in-spe zeker, maar de twijfel blijft. Wat als de Zuid-Amerikaanse geschiedenis een belangrijke revolutie misgelopen is, die van de stichting van een onafhankelijk autochtoon territorium?
  • zon 29.09 > 19:00

    L’époque

    Re/creaties Revoluties
    Matthieu Bareyre, 2018, FR, DCP, ov fr ond eng, 94'
    Sedert 2005 staat Frankrijk zowat om het jaar in brand. Van demonstraties tegen de CPE-wet tot die tegen de arbeidshervorming, van de Nuits Debout tot de Gele Hesjes, van ZAD tot wijkrevoltes, van scholieren tot studenten… onze collectieve verbeelding zit vol met beelden van rookpluimen, traangas, verbrande auto’s, chargerende flikken, matrakken die er op los slaan. "L’époque" is misschien wel de film waar we op aan het wachten waren, de film die erin slaagt deze constante stroom aan beelden om te zetten in de geschiedenis van ons heden, om ze te overstijgen tot het niveau van een cinematografisch verhaal. Wandelend door de Parijse nachten bevraagt "L’époque" de dromen en de degout van een jeugd met duizend gezichten maar waarvan de energie tussen woede en vreugde de bindende kracht vormt. In deze lange nachten waar tijd en verschillen uitgewist lijken te zijn als was het één en dezelfde hallucinante en dromerige nacht die nooit eindigt, wordt de stad ook één immens strijd- en speelveld. In de intimiteit van de duisternis, de schemering en de schakeringen, komen vertrouwelijkheden naar boven, bevrijden woorden en lichamen zich, kruisen blikken, mengen woorden en vragen. En de lichamen, of ze nu worstelen, dansen, botsen of strelen, bevolken de nacht en worden verbonden door een stuiterende energie die misschien kan leiden tot een stralende, nog onbekende en zo gewenste plek.
  • zon 29.09 > 21:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • don 03.10 > 20:00

    L’époque

    Re/creaties Revoluties
    Matthieu Bareyre, 2018, FR, DCP, ov fr ond eng, 94'
    Sedert 2005 staat Frankrijk zowat om het jaar in brand. Van demonstraties tegen de CPE-wet tot die tegen de arbeidshervorming, van de Nuits Debout tot de Gele Hesjes, van ZAD tot wijkrevoltes, van scholieren tot studenten… onze collectieve verbeelding zit vol met beelden van rookpluimen, traangas, verbrande auto’s, chargerende flikken, matrakken die er op los slaan. "L’époque" is misschien wel de film waar we op aan het wachten waren, de film die erin slaagt deze constante stroom aan beelden om te zetten in de geschiedenis van ons heden, om ze te overstijgen tot het niveau van een cinematografisch verhaal. Wandelend door de Parijse nachten bevraagt "L’époque" de dromen en de degout van een jeugd met duizend gezichten maar waarvan de energie tussen woede en vreugde de bindende kracht vormt. In deze lange nachten waar tijd en verschillen uitgewist lijken te zijn als was het één en dezelfde hallucinante en dromerige nacht die nooit eindigt, wordt de stad ook één immens strijd- en speelveld. In de intimiteit van de duisternis, de schemering en de schakeringen, komen vertrouwelijkheden naar boven, bevrijden woorden en lichamen zich, kruisen blikken, mengen woorden en vragen. En de lichamen, of ze nu worstelen, dansen, botsen of strelen, bevolken de nacht en worden verbonden door een stuiterende energie die misschien kan leiden tot een stralende, nog onbekende en zo gewenste plek.
  • don 03.10 > 22:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • vri 04.10 > 20:00

    Subtle turnhips   [Concert]

    Chadbourne & Subtle Turnhips
    Het snijdende minimalisme van Subtle Turnhips heeft een taaie schil maar is des te smakelijker eens je er door bent. Het trio heeft net zijn vijfde album uit in twintig jaar, zoals steeds op een ander label als het vorige. Al die tijd hebben ze de spagaat tussen Captain Beefheart en Brainbombs verrassend goed volgehouden. Net daar waar je het niet verwacht duiken ze op, volhardend in hun primitieve waanzin. "Boosaardig basic, oprecht rock’n’roll, venijnig effectief, verdomd vertederend en je krijgt er dorst van", zo lazen we over hen. Laten we wedden dat de opener van het concert van Eugène Chadbourne elektrisch en plakkerig zal zijn.
  • vri 04.10 > 22:00

    Eugene Chadbourne   [Concert]

    Chadbourne & Subtle Turnhips
    Eugene Chadbourne is terug in Nova! Sinds zijn eerste trio-optreden in oktober 2003 heeft hij er vaak voet, banjo, gitaren, gezichten, covers, composities, duetten, solo’s, jazz, country, blues, folk, dozen in de vorm van doodskisten, cd’s, vinyl, ongepubliceerde muziek, enz. gezet. De onwaarschijnlijke namen met wie hij heeft samengewerkt zou deze presentatietekst nog meer alliteraties en aanvullingen geven, wat helemaal niet nodig is. De vrijheid waarvan Chadbourne geniet, of die nu inherent is aan zijn muziek, de manier waarop hij deze presenteert, toert, reist, zijn platen maakt, stelt hem in staat zich te vernieuwen en tegelijkertijd een koers te blijven varen en een passie voor muziek te onderhouden die met de jaren niet wegdeemstert. Het lijdt geen twijfel dat Chadbourne die dit keer het podium deelt met een groep die ook vastberaden zijn eigen weg bewandelt, in heel wat opzichten inspirerend werkt.
  • zat 05.10 > 19:00

    Rey

    Re/creaties Revoluties
    Niles Atallah, 2017, FR-CL, DCP, es ond fr, 90'
    In 1858 trekt de jonge Franse advocaat Antoine de Tounens de jungle van Patagonië in om er zijn eigen Mapuche-staat op te richten en er koning van te worden. Pech, zijn vertrouwensman gaat dood, de nieuwe chef koestert een intense haat tegen witte mensen en zijn gids-vertaler heeft de kwalijke neiging de woorden van de autochtonen te verdraaien… Nog voor hij de troon kan bestijgen vallen zijn grootse plannen in duigen. Terugblikkend op deze vergeten episode van de Chileense geschiedenis levert Niles Atallah met Rey een film die het historisch onderzoekswerk ver overstijgt, om er een politieke en radicaal-esthetische kijkervaring van te maken. Bewegingsloze maskers uit papier-maché gefilmd op gekrast en bewerkt 16mm, verhalen het authentieke relaas dat echter vol vage feiten en onsamenhangende sprongen zit. De regisseur verkent de schemerzone tussen feit en fictie in een dromerig universum met beelden die de kijker rondleiden in de innerlijke wereld van een historisch personage wiens drijfveren onzeker zijn. De historische waarheid is moeilijk te achterhalen. Megalomaan is onze koning-in-spe zeker, maar de twijfel blijft. Wat als de Zuid-Amerikaanse geschiedenis een belangrijke revolutie misgelopen is, die van de stichting van een onafhankelijk autochtoon territorium?
  • zat 05.10 > 21:00

    Queimada

    Re/creaties Revoluties
    Burn !
    Gillo Pontecorvo, 1969, IT, 132'
    Halfweg de 19e eeuw, wanneer de roep om de afschaffing van de slavernij steeds luider weerklinkt, zet de Engelse koloniaal William Walker (alweer hij!) de slaven van het eiland Queimada op tot revolutie om zo het Portugese rijk te verzwakken. Zijn eigenlijke bedoeling is het versterken van de economische macht van de Engelsen in de Caraïben, met name wat betreft de productie van rietsuiker. 10 jaar na de geslaagde staatsgreep door de creolen keert Walker terug naar het eiland, dit keer in opdracht van een groot rietsuikerconcern. Zijn opdracht: het neerslaan van de rebellie die hij zelf op gang bracht. In 1969 legde Gillo Pontecorvo de vinger op de zere wonde, ver weg van de vermakelijke storytelling die in andere films hoge toppen scheert. Samen met Franco Solinas, scenarist van zijn vorige twee films ‘Kapo’ en ‘De strijd van Algiers’ schetst hij in Queimada met verve de oorlogsmechanismen waaraan de imperiale kolonies worden onderworpen aan de vooravond van het geglobaliseerd kapitalisme. Deze film is een mooi staaltje deconstructie van het kapitalisme. De emancipatie van de rebellenleider, vertolkt door Evanisto Marquez is haast archetypisch. Het spreekt voor zich dat deze film over het verzet tegen onderdrukking helaas ook vandaag nog brandend actueel is.
  • zon 06.10 > 16:00

    Cineketje   [Cineketje]

    Re/creaties Revoluties
    Een indianendans die de levenscyclus verbeeldt, stoelen die in opstand komen, de viering van de zomer door een Grieks-Romeins bestiarium…. Deze animatiefilms voor onze jongsten hebben zowaar een rebelse insteek! Denk aan mutatie, breuk en transformatie… Jawel, we bouwen een speels-poëtisch luik aan ons recreatieve en revolutionaire filmprogramma.
    + Les danseurs de l’herbe
    Mélanie Jackson, 2009, CA, DCP, zonder dial, 2'
    + Story of Flowers
    Azuma Makoto, 2017, JP, DCP, zonder dial, 4'
    + Summertime
    Ub Iwerks, 1935, US, DCP, 8'
    + An Object at Rest
    Seth Boyden, 2014, US, DCP, zonder dial, 6'
    + Dans Paris / Dans Paris
    Laurie Mellier & Dimitri Lecoussis, 2017, FR, HD, zonder dial, 2'
    + Il était une chaise
    Claude Jutras & Norman McLaren, 1957, CA, 35mm > video, 10'
    + Soudain
    Vân Ta-Minh, 2007, FR, video, 1'
  • zon 06.10 > 18:00

    Walker

    Re/creaties Revoluties
    Alex Cox, 1987, ES-US-MX, es , 95'
    William Walker (Ed Harris) heeft zijn naam niet gestolen. De man wandelt over alles wat zijn pad kruist. Als men de geruchten mag geloven aarzelde hij er niet voor om zijn troepen dwars door een kogelregen te laten marcheren. In zijn sombere missionaris outfit stapt hij vastberaden op zijn doel af. Noch de democratische procureurs, noch de lokale verzetsstrijders zullen hem iets in de weg leggen. Zijn haast goddelijke doel is vrij eenvoudig: het installeren van een democratie en vrijheid in een ‘wild’ stuk Latijns-Amerika: het Nicaragua van midden de 19e eeuw. Uiteraard had de film zich evengoed kunnen situeren in Cuba, de Filipijnen, Chili, Vietnam, Irak of Afghanistan. De Verenigde Staten als lichtende toorts voor de beschaving, weet je wel. Dat hierbij ook bloed vloeit is een noodzakelijk kwaad. Laten we, net als de held wanneer die geconfronteerd wordt met de vele kadavers op zijn pad, vooral niet zwichten voor holle waarden en moraal die een oorlog ten behoeve van een hoger doel in de weg zouden kunnen staan. Haast iedereen, behalve de Sandinisten, zou Alex Cox afraden om de film te maken. Want uiteraard wordt hoe verder Walker oprukt, de schaduwzijde van deze lichtende toorts donkerder en donkerder…
  • zon 06.10 > 20:00

    Le monde parfait   [Films + ontmoeting]

    Varia
    Patric Jean, 2019, FR, DCP, ov 54'
    Als je als kind van de lichtjes in winkelcentra hield.... Als je er met kerst hun kaboutertjes ontmoette die de centrale gangpaden opfleurden met hun ietwat repetitieve maar desalniettemin betoverende activiteiten. Dan stemt het vooruitzicht om deze kaboutertjes, de feestelijke sfeer en de vrolijke fanfare opnieuw te zien, je waarschijnlijk blij. "Het voelt als New York hier", om mijnheer Loyaal uit het winkelcentrum in Beziers te citeren, waar Patric Jean zijn meest recente documentaire draaide. In deze film, ideaal voor wie al een tijdje geen voet meer heeft gezet in een winkelcentrum, zijn de basisprincipes nog steeds aanwezig: kleurrijke gangen, rondhangende tieners, een gevoel van veiligheid dankzij de bewakers die er werken en de camera’s die er zijn geïnstalleerd. Vriendelijk glimlachende verkopers en verkoopsters die je met open armen onthalen. De mogelijkheid om dagen vol hernieuwde verwondering door te brengen voor de ene, koude marketingstrategieën voor de andere. Zoals deze directeur die hun functie uitlegt: "De klant in een gebruiksklare toestand brengen.... Dat hij zijn hersenen loslaat, hij is bij Disney, alles is in orde, hij zit in zijn cocon.... En de utopie is dat we dit moeten kunnen omzetten in een droom". Een betoverende sfeer, zeiden we je. Of toch bijna.
    + Toujours plus
    Luc Moullet, 1994, FR, DCP, ov 24'
  • don 10.10 > 20:00

    Open Screen

    Varia
    We verklappen het nu al: de revolutie zal niet plaatsvinden. Behalve dan in de Open Screen, op voorwaarde dat jij niet kan weerstaan aan de lokroep van rebellie om het culturele universum te doen kantelen. Althans de tijd van een vertoning. Meedoen aan een Open Screen, is meedoen aan de op til zijnde revolte of op zijn minst aan de recreatie ervan. Haast je snel! Schrijf je in met je film die maximum 15 minuten duurt - enige criterium. Opgelet, na een incubatieperiode van vier maanden, riskeert de volgende Open Screen goedgevuld te zijn!
  • vri 11.10 > 20:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • vri 11.10 > 22:00

    L’époque

    Re/creaties Revoluties
    Matthieu Bareyre, 2018, FR, DCP, ov fr ond eng, 94'
    Sedert 2005 staat Frankrijk zowat om het jaar in brand. Van demonstraties tegen de CPE-wet tot die tegen de arbeidshervorming, van de Nuits Debout tot de Gele Hesjes, van ZAD tot wijkrevoltes, van scholieren tot studenten… onze collectieve verbeelding zit vol met beelden van rookpluimen, traangas, verbrande auto’s, chargerende flikken, matrakken die er op los slaan. "L’époque" is misschien wel de film waar we op aan het wachten waren, de film die erin slaagt deze constante stroom aan beelden om te zetten in de geschiedenis van ons heden, om ze te overstijgen tot het niveau van een cinematografisch verhaal. Wandelend door de Parijse nachten bevraagt "L’époque" de dromen en de degout van een jeugd met duizend gezichten maar waarvan de energie tussen woede en vreugde de bindende kracht vormt. In deze lange nachten waar tijd en verschillen uitgewist lijken te zijn als was het één en dezelfde hallucinante en dromerige nacht die nooit eindigt, wordt de stad ook één immens strijd- en speelveld. In de intimiteit van de duisternis, de schemering en de schakeringen, komen vertrouwelijkheden naar boven, bevrijden woorden en lichamen zich, kruisen blikken, mengen woorden en vragen. En de lichamen, of ze nu worstelen, dansen, botsen of strelen, bevolken de nacht en worden verbonden door een stuiterende energie die misschien kan leiden tot een stralende, nog onbekende en zo gewenste plek.
  • zat 12.10 > 18:00

    L’enclos   [Film + ontmoeting]

    Armand Gatti
    Armand Gatti, 1960, FR, 35mm > video, ond fr, 105'
    Lente 1944. In het concentratiekamp van Ianenberg vat de SS-commandant het idee op om twee terdoodveroordeelde gevangenen samen op te sluiten. Een Duitser, een anti nazi-militant van het eerste uur, en een Franse jood, tot nu toe van de dood gespaard omdat hij de koekoeksklok van de commandant wist te repareren. Ze brengen de nacht samen door maar bij dageraad zal de gevangene die de afschuwelijke moed heeft gehad om zijn kompaan te doden, gratie krijgen. Jean Cocteau zag in de debuutfilm van Armand Gatti (gedraaid in Joegoslavië en met de voice-over van Jean Vilar) "de mysterieuze transcendentie van een documentaire gefilmd in het hart van de haat door een of andere kreupele duivel". Cocteau vond het “verrassend dat een apparaat de bewijzen van een misdrijf kan registreren zonder dat criminelen het opmerken en vernietigen”. Voor hem getuigt "L’Enclos" net zoals "Nuit et brouillard" van Alain Resnais van een onweerstaanbare kracht, één die ons “bij ons nekvel grijpt, die ons oog in oog laat staan met dat medusahoofd waarvan de aanblik onze moed doet verstenen en zich moet laten overreden."
    + L’Or du Rhin
    Boris Lehman, 1997, BE, 16mm > video, 10'
  • zat 12.10 > 21:00

    Le lion, sa cage & ses ailes   [Compilatie]

    Armand Gatti
    Deze filmreeks uit 1975 van de hand van een trio dat bestaat uit Armand Gatti, zijn zoon Stéphane en Hélène Châtelain, toont de kijker de arbeidsmigratie van die jaren. Omdat ze graag barrières en vaste formules doorbreken wanneer nodig, stelt het trio zich niet tevreden met een constante beeldenstroom van onvermoeibare mechaniek en inwisselbare arbeiders. Samen met de migrantengemeenschappen die aanwezig zijn in de Peugeotfabriek van Montbéliard gaan ze het scenario schrijven van dit arbeidersfreso wat aanleiding geeft tot een echte collectieve (re)creatie. Een dynamiek van toe-eigening die doet denken aan de Medvedkine-groepen van onder meer (alweer) Chris Marker. Al zijn er twee belangrijke verschillen: hoewel het trio instaat voor de regie, zijn de scenario’s ontstaan uit groepswerk, en terwijl Medvedkine zich gooit op ingrijpende veranderingen, documenteert "Le Lion, sa cage & ses ailes" het dagelijkse leven. Van de acht films selecteerden wij er twee.
    + Arakha
    Armand Gatti, 1975, FR, video, 59'
    + La bataille des 3 P
    Armand Gatti, 1975, FR, video, 43'
    + ...
  • zon 13.10 > 15:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • zon 13.10 > 17:30

    La première lettre

    Armand Gatti
    In 1978 installeerde Gatti zich met zijn Tribu (de naam die hij gaf aan de groep mensen die met hem werkten) in de "nieuwe stad" L’Isle-d’Abeau nabij Lyon om er een collectief schrijfproces te ondernemen. Vertrekpunt is een gedicht dat hij schreef over Roger Rouxel, een jonge metaalarbeider uit Vitry die in het verzet ging, gevangen werd genomen en gefusilleerd in Mont Valérien samen met 22 kameraden. Gatti wilde Roger Rouxel "dankzij onze verbeelding enkele ogenblikken leven meer schenken". Dat deed hij met een opera van zeven films over zijn onmogelijke liefde voor Mathilde, en met op de achtergrond de manier waarop de bewoners van de streek zich het personage toe-eigenen in functie van hun eigen leven. We tonen deel vier en zeven.
    + Les loulous
    Hélène Châtelain, Stéphane Gatti & Claude Mouiéras, 1979, FR, video, 58'
    + La dernière nuit / La résistance / la dernière nuit???
    Hélène Châtelain, Stéphane Gatti & Claude Mouiéras, 1979, FR, video, 50'
  • zon 13.10 > 20:30

    Nous étions tous des noms d’arbres

    Armand Gatti
    Armand Gatti, 1983, FR, 16mm > video, ond fr, 110'
    In 1981 installeerde Gatti zich in Derry, Noord-Ierland, om er zijn film voor te bereiden met de bewoners van deze stad die leed onder de Iers-Engelse strijd en de confrontaties tussen katholieken en protestanten. Edward Hobson, 20 jaar, een werkloze uit Lancashire die ingelijfd was in het Britse leger, sterft onder een anonieme kogel. Derry of Londonderry? De letters van het oude Gaelische alfabet waren namen van bomen. Derry betekende “bos van kleine eiken”. Daarna werd Derry veranderd in Londonderry. Op het kruispunt van de bomennaam en de ‘newspeak’ is de jonge soldaat gevallen. Op datzelfde kruispunt zien we kinderen uit de getto’s en de geschiedenis die ze zich op de arm tatoeëren en op de muren krassen… De Engelse politie leidt het onderzoek, surveilleert de “gevoelige” wijken met camera’s en bestudeert de signalementen van potentiële verdachten, voornamelijk die van de jongeren uit de Workshop, een alternatieve school voor handberoepen, die zowel katholieken als protestanten onthaalt maar die volgens de Engelse politie een opstandige plek is.
  • don 17.10 > 20:00

    Octobre : dix jours qui ébranlèrent le monde   [Live Soundtrack]

    Re/creaties Revoluties
    Октябрь : Десять дней, которые потрясли мир
    Musique : René Binamé, Sergueï Eisenstein & Grigori Aleksandrov, 1928, URSS, 35mm, 102'
    Februari 1917. De massa haalt het standbeeld van Tsaar Alexander III naar beneden. Het Russische keizerrijk maakt plaats voor een voorlopige regering waar burgerij, leger en kerk de macht delen. Aan het hoofd staat Kerenzsky die de oorlog tegen de Duitsland wil voortzetten, tegen de wil van het uitgehongerde volk dat om vrede smeekt. De woede suddert voort in Petrograde, tot op de dag van de finale opstand op 25 oktober 1917… Een opdrachtfilm met oog op het jubileum van de Bolsjewistische revolutie. Maar “Oktober” kwam pas uit in 1928 nadat Stalin geëist had om de scenes met Trotski te wissen die hij net uit de partij had gezet. De afwezigheid van de rechterarm van Lenin, waaraan de Sovjet filmmaatschappij Sovkino Eisenstein bij het schrijven van het scenario nochtans aan herinnerde, is niet de enige historische onnauwkeurigheid in de film. Propagandagewijs is “Oktober” in de eerste plaats een verdraaiing van de realiteit die des te meer geslaagd is aangezien hij werd gedraaid door de regisseur met revolutionaire theorieën. “Oktober” wil in de eerste plaats zijn publiek verbluffen. Dit meesterwerk van de stille film krijgt vanavond een rebelse dimensie dankzij de ontbrandende live soundtrack van de vrolijke anarchistische punkers van René Binamé die met hun gitaarriffs de Nova al meermaals in vuur en vlam zetten.
  • vri 18.10 > 20:00

    L’époque

    Re/creaties Revoluties
    Matthieu Bareyre, 2018, FR, DCP, ov fr ond eng, 94'
    Sedert 2005 staat Frankrijk zowat om het jaar in brand. Van demonstraties tegen de CPE-wet tot die tegen de arbeidshervorming, van de Nuits Debout tot de Gele Hesjes, van ZAD tot wijkrevoltes, van scholieren tot studenten… onze collectieve verbeelding zit vol met beelden van rookpluimen, traangas, verbrande auto’s, chargerende flikken, matrakken die er op los slaan. "L’époque" is misschien wel de film waar we op aan het wachten waren, de film die erin slaagt deze constante stroom aan beelden om te zetten in de geschiedenis van ons heden, om ze te overstijgen tot het niveau van een cinematografisch verhaal. Wandelend door de Parijse nachten bevraagt "L’époque" de dromen en de degout van een jeugd met duizend gezichten maar waarvan de energie tussen woede en vreugde de bindende kracht vormt. In deze lange nachten waar tijd en verschillen uitgewist lijken te zijn als was het één en dezelfde hallucinante en dromerige nacht die nooit eindigt, wordt de stad ook één immens strijd- en speelveld. In de intimiteit van de duisternis, de schemering en de schakeringen, komen vertrouwelijkheden naar boven, bevrijden woorden en lichamen zich, kruisen blikken, mengen woorden en vragen. En de lichamen, of ze nu worstelen, dansen, botsen of strelen, bevolken de nacht en worden verbonden door een stuiterende energie die misschien kan leiden tot een stralende, nog onbekende en zo gewenste plek.
  • vri 18.10 > 22:00

    Nous étions tous des noms d’arbres

    Armand Gatti
    Armand Gatti, 1983, FR, 16mm > video, ond fr, 110'
    In 1981 installeerde Gatti zich in Derry, Noord-Ierland, om er zijn film voor te bereiden met de bewoners van deze stad die leed onder de Iers-Engelse strijd en de confrontaties tussen katholieken en protestanten. Edward Hobson, 20 jaar, een werkloze uit Lancashire die ingelijfd was in het Britse leger, sterft onder een anonieme kogel. Derry of Londonderry? De letters van het oude Gaelische alfabet waren namen van bomen. Derry betekende “bos van kleine eiken”. Daarna werd Derry veranderd in Londonderry. Op het kruispunt van de bomennaam en de ‘newspeak’ is de jonge soldaat gevallen. Op datzelfde kruispunt zien we kinderen uit de getto’s en de geschiedenis die ze zich op de arm tatoeëren en op de muren krassen… De Engelse politie leidt het onderzoek, surveilleert de “gevoelige” wijken met camera’s en bestudeert de signalementen van potentiële verdachten, voornamelijk die van de jongeren uit de Workshop, een alternatieve school voor handberoepen, die zowel katholieken als protestanten onthaalt maar die volgens de Engelse politie een opstandige plek is.
  • zat 19.10 > 19:00

    Agnus Dei

    Re/creaties Revoluties
    Égi bárány
    Miklós Jancsó, 1971, HU, hu , 90'
    In Agnus Dei maken we kennis met een atletische, perfect geschoren en als uit marmer gehouwen pastoor; de incarnatie van de klerikale perfectie. Wellicht is het ook door ingrijpen van de Heer dat hij gespaard wordt door de Hongaarse Sovjet-brigades in 1919. Daarna rekruteert hij met zijn goddelijke charisma onder de plattelandsbevolking zijn volgelingen om met hem de orde te herstellen en elke vorm van exces af te straffen. De communisten, libertairen en anarchisten vormen dankbare doelwitten voor zijn moordachtige rituelen. Miklós Jancsó toont ons in zijn revolutionaire trilogie, waarvan we in juni nog ’Rode Psalmen’ toonden, het geweld waarmee de reactionaire contrarevolutionairen handelden. De schitterende en langzame sequenties in deze film zijn overladen met psalmgezangen en wierook. De wanhoop van zij die gespaard blijven van het geweld weerklinkt in de gezangen en de muziek, dewelke de enige wapens zijn om de clericus uit te dagen. Deze keerzijde van de revolutionaire medaille wordt ons gebracht met een magistrale cameravoering, voor een film over sociale onlust, waarin deze zeloot de renaissance van een dodelijk conservatisme incarneert. Tijdens de uiteindelijke verlossing zal de muziek haar recht terug opeisen…
  • zat 19.10 > 21:00

    Bungalow Sessions

    Bungalow Sessions
    Nicolas Drolc, 2019, FR, DCP, 69'
    Met zijn productiemaatschappij "Les films Furax" schrijft, produceert, filmt, monteert, regisseert en verdeelt Nicolas Drolc zijn filmdocumentaires volledig onafhankelijk. Omdat hij de energie van de hedendaagse Amerikaanse folk-, blues- en gospelscene in beeld wilde brengen maar daarbij de intieme, militante en spontane dimensie van deze muziek niet wilde verliezen, nodigde hij zes muzikanten op tournee in Europa uit naar zijn huis in Nancy. Het werd niet alleen een film over muziek, maar ook over muzikanten. Elk van hen brengt een of twee liedjes (uncut!) voor de camera, begeleid door gitaar, banjo, mandoline of viool. Dit zet hen aan om vrijuit te praten over hun relatie tot de muziek, het leven in de VS vandaag de dag, hun bestaansmiddelen, om uiteindelijk af te dwalen naar Kierkegaard, ouderdom, de neoliberale samenleving, bijklusbaantjes, sociaal engagement... Op zoek naar glorie zijn ze niet. Muziek zit in hun genen, en het liefst van al delen ze dit met hun publiek. Door de manier van filmen – zo dicht mogelijk bij de muzikanten in expressief zwart-wit –, door de tijd die genomen wordt voor muziek en discussie, lijkt het alsof wij samen met hen tijd doorbrengen op het terras, in de tuin of op zolder. Ook al geven ze toe dat ze niet proberen te overtuigen, het resultaat is dat wel degelijk. Zoals een van de muzikanten zegt: "Ik heb het gevoel dat alles goed komt”.
  • zat 19.10 > 23:00

    Andy Dale Petty   [Concert]

    Bungalow Sessions
    "Ik ontmoette Andy Dale Petty in Huntsville, Alabama. In een van zijn zakken bewaarde hij zorgvuldig een kaart van het spoorwegnet van Alabama. Hij vertelde me hoe graag hij met goederentreinen reisde, net zoals de zwervers van de jaren dertig. Hij leerde me hoe ik langs een rijdende trein moet lopen, hoe ik in een wagon moet springen en tegelijkertijd de spaken van de wielen goed in de gaten moet houden, omdat ze op elk moment een ledemaat en zelfs je hoofd eraf kunnen rijden. Later die dag dommelde Andy in op de vochtige veranda. De volgende dag maakte hij ons wakker met het geluid van zijn gitaar. Het zijn kerels zoals Andy die van Amerika de vrolijke nachtmerrie maken die het vandaag de dag nog steeds is." (Buddah "King" Kahn). Andy Dale Petty is een Folk & Bluegrass muzikant in de traditie van Woody Guthrie en Mississippi John Hurt. Hij werd geboren in 1985 in Noord-Georgia, en werd opgevoed door zijn moeder en een clan van neven en nichten. Zijn eerste instrument was de harmonica, en daarna de ukelele die hem naar de gitaar en de banjo leidde. Hij werd straatmuzikant in Tennessee voordat hij per trein en te voet door Amerika trok.
  • zon 20.10 > 18:00

    Moranbong, chronique coréenne

    Armand Gatti
    Claude-Jean Bonnardot, 1959, FR-KP, 35mm, ko ond fr, 84'
    Nadat hij verschillende reizen naar China en Siberië had ondernomen (in het gezelschap van Chris Marker), vertrok Gatti - die toen zopas tot hoofdredacteur van de krant "Libération" was benoemd - naar Noord-Korea met een Franse delegatie, de eerste van West-Europa die naar dit land werd uitgenodigd na de Koreaanse oorlog. Gingen onder meer mee, de zanger Francis Lemarque, en de filmmakers Chris Marker, Claude Lanzmann en Claude-Jean Bonnardot. Met deze laatste realiseerde Gatti deze “Koreaanse kroniek” waarvan hij het scenario schreef, op basis van wat hij zag van de trauma’s die de oorlog en de opdeling van het land teweeg hadden gebracht. De film werd volledig ter plaatse gedraaid, met lokale artiesten en technici, en toont het verhaal van twee geliefden die door de oorlog gescheiden raken. Deze film, wars van exotisme en openlijk pacifistisch, was tot in 2010 nooit vertoond geweest in Noord-Korea, maar tot 1963 ook niet in Frankrijk omwille van “aantasting van het buitenlands beleid” van het land.
  • zon 20.10 > 20:00

    El Otro Cristóbal

    El Otro Cristóbal
    Armand Gatti, 1963, FR-CU, 35mm > video, ov es ond fr, 115'
    Er roert wat in de dictatoriale Republiek van Tecunuman, een gefantaseerd stukje Centraal-Amerika: een megalomaan kanaalproject zit in de pijplijn. Politiekers en andere investeerders zijn in de wolken! Maar vanuit die wolken, vanuit hun paradijs der verveling, denken de engelen er wel anders over. Met één pennenstreek verandert Aartsengel Gabriel de dictator Amiral Anatasio in een antropomorfe kip en bevrijdt hij tegelijkertijd Cristobal, een bebaarde en uiterst populaire politiek gevangene. Anastasio houdt het niet lang uit in zijn nieuwe hoedanigheid en sterft, terwijl Cristobal zijn kabinet samenstelt en Julio, een zwarte voormalige medegevangene, tot Minister van Binnenlandse Zaken benoemt. En al snel vertrekt dit voorspoedige duo om het volk der Aarde bij te staan tegen de dictator-leider van de Hemel. Zo begint “El Otro Cristóbal”, een verguisde en vergeten film van Armand Gatti. De film dateert van 1962, en vertegenwoordigde Cuba op het festival van Cannes in 1963. Hij was een week te zien in de bioscopen van het eiland en… verdween vervolgens in de anonimiteit: te Frans voor de Cubanen, te revolutionair voor de Fransen. Filmliefhebbers zouden er nochtans in zwijm voor moeten vallen. Beeld je in: we staan aan het begin van de jaren 1960. Een jong Cubaans regime wil een nieuw filmdogma uitrollen om haar revolutie ook op cultureel vlak te etaleren: “Alles voor Cuba, niets ertegen”. Met andere woorden, alles is toegestaan zolang het maar pro-revolutie is. Nochtans wrikt “El otro Cristóbal” zich gemakkelijk los van de opgelegde opdracht. In plaats de revolutie te verheerlijken, opteert Gatti voor een allegorie en een eerbetoon aan carnavaleske rituelen. Zo vermengt het universum van Tecunuman een christelijk pantheon opgesloten in zijn paradijs-gevangenis met het gemuteerde animisme van Cuba. Caribische muziek en gemaskerde parades rugsteunen de tomeloze energie om de dictator – noch dood noch levend – van zijn hemelse sokkel te stoten. “El Otro Cristóbal”, gefilmd in (...+)
  • zon 20.10 > 22:00

    Rey

    Re/creaties Revoluties
    Niles Atallah, 2017, FR-CL, DCP, es ond fr, 90'
    In 1858 trekt de jonge Franse advocaat Antoine de Tounens de jungle van Patagonië in om er zijn eigen Mapuche-staat op te richten en er koning van te worden. Pech, zijn vertrouwensman gaat dood, de nieuwe chef koestert een intense haat tegen witte mensen en zijn gids-vertaler heeft de kwalijke neiging de woorden van de autochtonen te verdraaien… Nog voor hij de troon kan bestijgen vallen zijn grootse plannen in duigen. Terugblikkend op deze vergeten episode van de Chileense geschiedenis levert Niles Atallah met Rey een film die het historisch onderzoekswerk ver overstijgt, om er een politieke en radicaal-esthetische kijkervaring van te maken. Bewegingsloze maskers uit papier-maché gefilmd op gekrast en bewerkt 16mm, verhalen het authentieke relaas dat echter vol vage feiten en onsamenhangende sprongen zit. De regisseur verkent de schemerzone tussen feit en fictie in een dromerig universum met beelden die de kijker rondleiden in de innerlijke wereld van een historisch personage wiens drijfveren onzeker zijn. De historische waarheid is moeilijk te achterhalen. Megalomaan is onze koning-in-spe zeker, maar de twijfel blijft. Wat als de Zuid-Amerikaanse geschiedenis een belangrijke revolutie misgelopen is, die van de stichting van een onafhankelijk autochtoon territorium?
  • zon 03.11 > 19:00

    expo   [Expo ]

    BONUS : Negativland
    Negativland roept met originele posters, bevestigd aan de muren van de Nova-foyer, zo’n 40 jaar "Illegale kunst"-avonturen op. Naast hun experimentele muziek en songs zijn hun talrijke artistieke samenwerkingen in de beeldende kunst net zo interessant om de massamedia-propaganda te bevragen en aan de kaak te stellen.
  • zon 03.11 > 20:00

    Our Very Favorite Things   [Kortfilms]

    BONUS : Negativland
    Als voorprogramma van het Negativland-concert vertonen we een uur van het meest representatieve beeldmateriaal van het Californische collectief. Een promotiedocumentaire uit de jaren ’60 en een beroemde musical bewerkt met de even eenvoudige als doeltreffende "cut"-montage techniek, geschifte clips die even dwaas zijn als de media waaruit ze afkomstig zijn, animatiefilms met soms twijfelachtige 3D, en exclusieve visuals van hun laatste album "True False"!
  • zon 03.11 > 21:00

    Negativland : True False   [Show Performance]

    BONUS : Negativland
    THE "NO BRAIN" SHOW
    De oproerkraaiers van de subliminale sampling van het consumptiepatroon waaraan wij ten prooi zijn, treden terug op de voorgrond met "True False", een dubbelalbum dat in oktober van dit jaar verschijnt. Tientallen gesamplede zangers nemen de vocals voor hun rekening. Deze keer worden onderwerpen aangeboord zoals schietpartijen, bijen, klimaatbeheersing, honden die zich voordoen als kinderen, de olie die we eten, het kapitalisme en het recht van elke Amerikaan om te geloven in wat hij wil geloven... De laatste overlevenden van het collectief, Mark Hosler, David Wills, Peter Coheim en Jon Leidecker, hebben er bijna 7 jaar over gedaan om "True False" tot stand te brengen. Sommige van de samples komen uit hun wekelijkse radioshow Over The Edge, waarbij de overleden leden van de groep Don Joyce, Richard Lyons en Ian Allen betrokken waren. Vanavond, met "No Brain" show, zullen alleen Mark Hosler, stichtend lid, en Jon Leidecker, alias Wobbly, geluiden en stemmen uit verschillende bronnen manipuleren, op het ritme van elektronische instrumenten, waaronder de beroemde Boopers, deze opzettelijk onstabiele analoge feedback dozen, die in 1975 werden ontwikkeld door David Wills, alias The Weatherman. Wat de beelden betreft manipuleert Sue, een verwante videaste, live een database die gelinkt is met de geluidstracks van Negativland die al met magneetbanden samplede lang voor het bestaan van de term!
squelettes/seances.html
lang: nl
id_rubrique:
prog: