> Varia

Alex Barbier : deux films

"La couleur directe, c’est la couleur directement appliquée sur la planche, indissociable de l’œuvre originale, non plus surajoutée a une image qui pourrait se passer d’elle, mais constituant sa matière même" (Thierry Groensteen). La couleur directe, c’est aussi l’un des apports et des signes distinctifs de la technique d’Alex Barbier. Professeur de dessin renvoyé de l’éducation nationale pour cause d’attitude subversive, Barbier deviendra un auteur de bande dessinée célèbre grâce à son passage dès 1974 dans les pages de "Charlie Mensuel" puis de "Hara-Kiri". Son univers divagatoire et parfois paranoïaque, peuplé de lieux abandonnés, de corps et d’érotisme, tient tant de Francis Bacon que de William S. Burroughs. Adepte de "la ligne brouillée", des aquarelles saturées, de l’écoline et de l’eau de javel, expérimentateur intègre et sauvage, Barbier a préféré suivre les chemins solitaires de la peinture plutôt qu’entretenir son succès au prix d’exigences de la presse et de l’industrie de la BD. Il a publié ses adieux à la BD en 2014 aux éditions Frémok (qui publiera en octobre une BD posthume). Avant la disparition d’Alex Barbier en 2019, la cinéaste belge Laura Petitjean l’a longuement filmé. Deux films sont issus de ce processus, que nous vous invitons à découvrir lors de cette soirée spéciale.

+ La dernière énergie

Laura Petitjean, 2022, BE-FR, DCP, vo fr st ang, 63'

Pour dire adieu à la BD, Alex Barbier avait intitulé son dernier livre "La dernière bande". Ce film, qui a l’ambition de faciliter l’entrée dans l’œuvre de l’artiste, aurait pu s’intituler "La dernière toile", tant il fait figure a posteriori de testament. Au moment du tournage, Barbier se consacre exclusivement à la peinture. Laura Petitjean s’intéresse à la conception progressive de ce tableau réalisé à bout de bras, mais aussi aux rituels qui prévalent à son exécution ou encore aux questionnements de l’artiste sur sa peinture, sur son œuvre passée et sur sa vie.

→ À 20h. En présence de Laura Petitjean.

+ Alex Barbier : portraits

Laura Petitjean & William Henne, 2022, BE-FR, DCP, vo fr st ang, 75'

Tandis que "La dernière énergie" se concentre sur l’ultime toile achevée par Barbier, Laura Petitjean a co-réalisé avec le dessinateur et animateur William Henne (Zorobabel) un second film s’intéressant d’avantage à la vie et à l’œuvre du dessinateur et peintre, à partir notamment d’images d’archives et de témoignages dessinés et animés d’Aline Barbier, Thierry Van Hasselt, JC Menu, Willem, Gérald Messadié, Léo Barbier et Dominique Goblet. Comme un hommage rendu par des artistes de différentes générations à un homme qui les a tant inspirés.

→ À 22h. En présence de Laura Petitjean et William Henne.

15.09 > 20:00
Alex Barbier : twee films

“De techniek van de directe kleur bestaat uit het rechtstreeks aanbrengen van kleur op de tekenplank. Op die manier maakt kleur onlosmakelijk deel uit van het originele werk, en is het niet zomaar iets toegevoegd aan een tekening die zonder kleur zou kunnen bestaan. Zo wordt kleur de materie zelf.” (Thierry Groensteen). Directe kleur was het medium van Alex Barbier en typeerde zijn techniek. Hij was een tekenleraar die als student van school was weggestuurd omdat hij te subversief zou zijn, waarna hij vanaf 1974 als stripauteur bekendheid genoot dankzij zijn pagina’s in de magazines "Charlie Mensuel" en later "Hara-Kiri". Zijn dromerige en soms paranoïde universum vol verlaten plekken, lichamen en erotiek, verwijst zowel naar Francis Bacon als naar William S. Burroughs. Als aanhanger van de ‘vage lijn’, overvolle aquarellen, ecoline en javel, was Barbier een integere en woeste liefhebber van experimenten die zijn eigen eenzame weg verkoos te volgen en niet te plooien naar de eisen van de pers en de stripindustrie. In 2014 publiceerde hij zijn strip-afscheid bij uitgeverij Fremok (waar in oktober een postume strip uitkomt). Vlak voor hij onverwacht overleed in 2019 filmde de Belgische cineaste Laura Petitjean hem herhaaldelijk. Uit deze ontmoetingen ontstonden twee films die we vanavond allebei vertonen.

+ La dernière énergie

Laura Petitjean, 2022, BE-FR, DCP, vo fr st ang, 63'

Bij wijze van afscheid van het striptekenen noemde Alex Barbier zijn laatste boek "La dernière bande". Deze film die een inkijk biedt in het oeuvre van deze artiest had evengoed "La dernière toile” kunnen noemen, als onbedoeld testament. Toen de film gedraaid werd, hield Barbier zich exclusief bezig met schilderen. Laura Petitjean focust op hoe hij zijn schilderijen met grote krachtinspanning verwezenlijkt, maar ook op de rituelen die eraan voorafgaan en de vragen die de artiest zich stelt over zijn schilderen, zijn voorbije oeuvre en zijn leven.

→ om 20u. In aanwezigheid van Laura Petitjean.

+ Alex Barbier : portraits

Laura Petitjean & William Henne, 2022, BE-FR, DCP, vo fr st ang, 75'

Terwijl "La dernière énergie" focust op het laatste schilderij dat Barbier heeft afgewerkt, maakte Laura Petitjean samen met tekenaar en animatiefilmer William Henne van Zorobabel een tweede film over het leven en het werk van deze tekenaar en schilder, meer bepaald op basis van archiefbeelden en getekende getuigenissen van Aline Barbier, Thierry Van Hasselt, JC Menu, Willem, Gérald Messadié, Léo Barbier en Dominique Goblet. Een eerbetoon van verschillende generaties artiesten aan een inspiratiebron.

→ om 22h. In aanwezigheid van Laura Petitjean en William Henne.

15.09 > 20:00
La dernière énergie

Pour dire adieu à la BD, Alex Barbier avait intitulé son dernier livre "La dernière bande". Ce film, qui a l’ambition de faciliter l’entrée dans l’œuvre de l’artiste, aurait pu s’intituler "La dernière toile", tant il fait figure a posteriori de testament. Au moment du tournage, Barbier se consacre exclusivement à la peinture. Laura Petitjean s’intéresse à la conception progressive de ce tableau réalisé à bout de bras, mais aussi aux rituels qui prévalent à son exécution ou encore aux questionnements de l’artiste sur sa peinture, sur son œuvre passée et sur sa vie.

→ À 20h. En présence de Laura Petitjean.


La dernière énergie

Bij wijze van afscheid van het striptekenen noemde Alex Barbier zijn laatste boek "La dernière bande". Deze film die een inkijk biedt in het oeuvre van deze artiest had evengoed "La dernière toile” kunnen noemen, als onbedoeld testament. Toen de film gedraaid werd, hield Barbier zich exclusief bezig met schilderen. Laura Petitjean focust op hoe hij zijn schilderijen met grote krachtinspanning verwezenlijkt, maar ook op de rituelen die eraan voorafgaan en de vragen die de artiest zich stelt over zijn schilderen, zijn voorbije oeuvre en zijn leven.

→ om 20u. In aanwezigheid van Laura Petitjean.


Alex Barbier : portraits

Tandis que "La dernière énergie" se concentre sur l’ultime toile achevée par Barbier, Laura Petitjean a co-réalisé avec le dessinateur et animateur William Henne (Zorobabel) un second film s’intéressant d’avantage à la vie et à l’œuvre du dessinateur et peintre, à partir notamment d’images d’archives et de témoignages dessinés et animés d’Aline Barbier, Thierry Van Hasselt, JC Menu, Willem, Gérald Messadié, Léo Barbier et Dominique Goblet. Comme un hommage rendu par des artistes de différentes générations à un homme qui les a tant inspirés.

→ À 22h. En présence de Laura Petitjean et William Henne.


Alex Barbier : portraits

Terwijl "La dernière énergie" focust op het laatste schilderij dat Barbier heeft afgewerkt, maakte Laura Petitjean samen met tekenaar en animatiefilmer William Henne van Zorobabel een tweede film over het leven en het werk van deze tekenaar en schilder, meer bepaald op basis van archiefbeelden en getekende getuigenissen van Aline Barbier, Thierry Van Hasselt, JC Menu, Willem, Gérald Messadié, Léo Barbier en Dominique Goblet. Een eerbetoon van verschillende generaties artiesten aan een inspiratiebron.

→ om 22h. In aanwezigheid van Laura Petitjean en William Henne.


The Visitor

Un guerrier intergalactique bienveillant affronte aux confins de l’univers un mutant échappé d’un vaisseau spatial. Un professeur à l’allure christique forme des enfants chauves chargés de combattre les descendants du démon afin de protéger la Terre. Une jeune fille, par la seule force de sa pensée, fait exploser un panier de basket. Bienvenue dans "The Visitor", œuvre nonsensique et hallucinée comme seul le cinéma bis italien de la fin des années ’70 en avait le secret. Invasion extraterrestre, avènement de l’antéchrist, pouvoirs psychiques et attaque animale, tout y est. Craignant probablement de livrer un récit minimaliste pouvant s’apparenter au néoréalisme, les créateurs ont agrémenté l’ensemble d’une imagerie mystico-cosmique jodorowskienne. Opportuniste, racoleur et fébrile ? Peut-être. Ce qui n’empêche nullement Giulo Paradisi de livrer un pur OVNI aux images stupéfiantes et inouïes à même d’imprimer la rétine du cinéphile le plus endurci.

16.09 > 22:00 + 23.09 > 22:00
The Visitor

Ergens in een uithoek van het universum bindt een welwillende intergalactische krijger de strijd aan met een mutant die ontsnapt is uit een ruimteschip. Een professor die wel wat weg heeft van Christus leidt kale kinderen op om te strijden tegen het nageslacht van de duivel om de aarde te beschermen. Een jong meisje laat een basketbalmand ontploffen, enkel en alleen dankzij haar denkkracht. Welkom in "The Visitor", een absurde film waar de Italiaanse biscinema van de jaren 1970 wel een patent op leek te hebben. Invasies van buitenaardse wezen, de komst van de antichrist, psychische krachten en aanvallen van dieren, alles zit er in. Was het uit angst vergeleken te worden met het neorealisme als ze een minimalistisch verhaaltje brachten ? Was het daarom dat de makers het geheel kruidden met hun jodorowskiaanse mystieke-kosmische verbeelding.? Opportunistisch, propagandistisch en onstuimig, jazeker, maar dat neemt niet weg dat Giulo Paradisi met deze film een meer dan origineel kleinood afleverde met beelden waar je mond van openvalt en waar zelfs de meest geharde cinefiel zijn ogen van moet uitwrijven.

16.09 > 22:00 + 23.09 > 22:00
Hacking Justice

Fidèle au principe Cypherpunk “vie privée pour les plus faibles, transparence pour les puissants”, Julian Assange crée l’ONG WikiLeaks en 2006, qui permet la publication de millions de documents secrets sur les pratiques illicites des gouvernements ou des multinationales, tout en protégeant leurs sources. La plus fameuse fuite reste celle de 2010 sur les crimes de guerre et mensonges des Etats-Unis en Irak et en Afghanistan, au point que le rédacteur en chef de WikiLeaks devienne l’ennemi public n°1 pour ces mêmes puissants, USA en tête. Si l’extradition réclamée par ces derniers aboutit, Assange risque 175 ans d’emprisonnement pour espionnage... Durant près de dix années, les réalisateurs de “Hacking Justice” (version actualisée) ont pu assister à la bataille judiciaire de l’intérieur même de l’ambassade d’Equateur à Londres où Assange s’était réfugié dès 2012, tout en suivant à travers le monde son défenseur principal, l’illustre avocat Baltasar Garzón, assisté par Sarah Harrison, membre de Wikileaks. Et de dévoiler une partie des rouages d’une affaire aux implications politiques profondes pour la justice et la liberté d’informer !

Détenu depuis 2019 dans une prison de haute sécurité britannique, le célèbre prisonnier politique n’a pas fini de défrayer la chronique. Cependant, au regard des écueils rencontrés par une récente directive européenne de protection des lanceurs d’alertes, les médias ne semblent plus à même de mesurer les vrais enjeux de l’affaire Assange... Le Comité Free.Assange.Belgium viendra en parler, ainsi que Marc Molitor (journaliste ex-RTBF, membre du groupe Belgium4Assange), et Edgar Szoc (président de la Ligue des Droits Humains).

18.09 > 20:00
Hacking Justice

Trouw aan het motto van de cypherpunks “privacy voor de zwakken, transparantie voor de machtigen” richt Julian Assange in 2006 de non-profitorganisatie WikiLeaks op, waar miljoenen geheime documenten worden gepubliceerd over de onwettige praktijken van overheden en multinationals, waarbij hij zijn bronnen zorgvuldig afschermt. De meest bekende publicatie blijft die van 2010 over de oorlogsmisdaden en leugens van de Verenigde Staten over Irak en Afghanistan, die van de hoofdredacteur van WikiLeaks publieke vijand nummer 1 van de machtigen der aarde maakte, de USA op kop. Indien ze hun eis tot uitlevering ingewilligd zien, riskeert Assange 175 jaar opsluiting voor spionage. Bijna tien jaar lang hebben de makers van “Hacking Justice” (geactualiseerde versie) het juridische steekspel van binnenuit in de ambassade van Ecuador in Londen gefilmd waar Assange zijn toevlucht heeft gezocht in 2012, en ze volgden zijn voornaamste verdediger, de illustere advocaat Baltasar Garzón, bijgestaan door Sarah Harrison, lid van Wikileaks. Hun film onthult het radarwerk van een zaak met verregaande politieke impact voor gerechtigdheid en vrijheid van informatie !

Sedert 2019 zit Assange in een hoogbeveiligde Britse gevangenis, en het einde van deze politieke zaak is nog lang niet in zicht. Maar de valkuilen van een recente Europese richtlijn inzake de bescherming van klokkenluiders indachtig lijken de media niet langer in staat om de werkelijke inzet van de affaire-Assange in te schatten... Het Free.Assange.Belgium comité komt erover praten, in het gezelschap van Marc Molitor (journalist ex-RTBF, lid van de Belgium4Assange groep), en Edgar Szoc (voorzitter van de Liga voor de Rechten van de Mens).

18.09 > 20:00
C’est la fête

“J’ai filmé mes amis, entre 1995 et 2000, en France, à Romans, Valence, Lyon, La Clusaz, avec un caméscope Hi8. Nous étions au lycée : on fumait des pétards, on regardait des films, on écoutait de la musique. On avait 16 ans, 20 ans, on faisait la fête.” Étrange exercice pour Léo Liotard de mettre en forme ce journal vidéo entamé 25 ans plus tôt. Devenu professeur de Français dans une école bruxelloise, Léo a profité de la pause pandémique et l’aide de l’AJC ! pour revenir sur ses souvenirs d’apprenti cinéaste, et en préserver la spontanéité par un montage cut-cut sans recourir aux artifices d’une post-production numérique. C’est ainsi qu’au fil de captations altérées par le temps de beuveries, discussions, monologues et autres déconnades juvéniles, se dégage une tendresse vis-à-vis d’une période de la vie où garçons et filles se cherchent et s’inventent, finissant par transformer “C’est la fête” en un bel hommage à l’amitié adolescente !

→ Projection suivie d’une rencontre avec Léo Liotard.

22.09 > 20:00
C’est la fête

“Ik heb mijn vrienden gefilmd tussen 1995 en 2000 in Frankrijk, en meer bepaald in Romans, Valence, Lyon, La Clusaz, met een Hi8 videocamera. We zaten in de middelbare school : we rookten joints, keken naar films, luisterden naar muziek. We waren 16, of 20, en feesten was ons leven."
Een vreemde ervaring voor Leo Liotard om deze videobeelden 25 jaar later onder handen te nemen. Ondertussen is hij leraar Frans in een school in Brussel. Hij nam de pandemie te baat en riep de hulp in van het AJC ! om herinneringen op te halen als filmmaker in de dop, en de spontaneïteit van een cut-cut montage te behouden zonder te grijpen naar een digitale postproductie. De beelden van toen tonen zwelgpartijen, gesprekken, monologen en andere jeugdzondes, en de nodige afstand in de tijd ondertussen. De tederheid voor die periode in het leven waar jongens en meisjes op zoek gaan naar zichzelf en elkaar, waar ze zich uitvinden, spat van het scherm. “C’est la fête” is niet meer of niet minder dan een ode aan pubervriendschappen.

→ Vertoning gevolgd door een ontmoeting met Léo Liotard.

22.09 > 20:00
Terre d’ombres

Fatima Kaci est allée à la rencontre des rituels, des voix et des présences des visiteuses et visiteurs du cimetière musulman de Bobigny. Au creux des paroles et silences de ce lieu relégué au milieu d’une zone industrielle, surgissent les éclats d’une mémoire commune entre la France et l’Algérie.

→ Projection suivie d’une discussion avec Fatima Kaci.


Terre d’ombres

Fatima Kaci is op zoek gegaan naar rituelen, stemmen en de bezoekers van de moslimbegraafplaats in Bobigny. Doorheen de diepte van de woorden en de stilte van deze plek die verbannen is naar een industriegebied, verschijnen de scherven van een gezamenlijk geheugen tussen Frankrijk en Algerije.

→ Vertoning gevolgd door een ontmoeting met Fatima Kaci.


Jef Klak : Feu follet

Le collectif Jef Klak, que la Microboutiek du Nova avait déjà accueilli en décembre 2019, vient nous présenter sa dernière revue papier : "Feu follet", qui explore les relations multiples qu’entretiennent les vivants et les morts – des plus intimes du deuil aux éclatants enterrements politiques qui marquent les luttes et les mouvements sociaux. À rebours des récits majoritaires qui effacent certaines mémoires, le huitième numéro de la revue fait place aux morts niées, maltraitées, jugées peu dignes d’être pleurées. À l’occasion de cette soirée, Jef Klak invite la réalisatrice Fatima Kaci.

+ Terre d’ombres

Fatima Kaci, 2021, FR, HD, vo fr & ar st fr, 38'

Fatima Kaci est allée à la rencontre des rituels, des voix et des présences des visiteuses et visiteurs du cimetière musulman de Bobigny. Au creux des paroles et silences de ce lieu relégué au milieu d’une zone industrielle, surgissent les éclats d’une mémoire commune entre la France et l’Algérie.

→ Projection suivie d’une discussion avec Fatima Kaci.

30.09 > 20:00
Jef Klak

Het collectief Jef Klak, dat al eens te gast was in de Microboetiek in december 2019, stelt zijn nieuwe magazine op papier voor. "Feu follet" verkent de multipele relaties tussen leven en dood – van intieme rouw tot uitbundige begrafenissen die politieke strijd en sociale bewegingen kernmerken. Tegendraads aan de grote verhalen die het geheugen wissen, besteedt de achtste editie van dit magazine aandacht aan de doden : ontkend, miskend, onwaardig om beweend te worden. Ter gelegenheid van deze avond nodigt Jef Klak de regisseuse Fatima Kaci uit.

+ Terre d’ombres

Fatima Kaci, 2021, FR, HD, vo fr & ar st fr, 38'

Fatima Kaci is op zoek gegaan naar rituelen, stemmen en de bezoekers van de moslimbegraafplaats in Bobigny. Doorheen de diepte van de woorden en de stilte van deze plek die verbannen is naar een industriegebied, verschijnen de scherven van een gezamenlijk geheugen tussen Frankrijk en Algerije.

→ Vertoning gevolgd door een ontmoeting met Fatima Kaci.

30.09 > 20:00
Microboutiek

La Microboutiek propose de manière régulière une sélection de sa collection de micro-éditions (livres, CD, vinyles, fanzines, DVD, etc) en vente dans le bar. Stand de diffusion alternatif d’une scène indépendante bruxelloise mais pas que, la Microboutiek est alimentée par son propre public et s’enrichit au gré des événements organisés par le Nova. La collection entière est inventoriée sur le site de la Microboutiek.

http://microboutiek.nova-cinema.org
http://microboutiek.nova-cinema.org

15.09 > 19:30 + 30.09 > 19:30 + 08.10 > 18:30
Microboutiek

De Microboutiek biedt regelmatig een selectie uit haar collectie micro-edities (boeken, CD’s, vinyls, fanzines, DVD’s, enz.) te koop aan in de bar. Als alternatieve verdeler voor de Brusselse onafhankelijke scene, maar niet alleen dat, wordt de Microboutiek bevoorraad door haar eigen publiek op het ritme van de evenementen die Nova organiseert. De volledige collectie is te vinden op de website van de Microboutiek.

http://microboutiek.nova-cinema.org

15.09 > 19:30 + 30.09 > 19:30 + 08.10 > 18:30
Open Screen

Depuis le début du cinéma Nova, l’Open Screen vous invite à venir montrer librement vos films sur grand écran. Quels que soient leur genre et format, que ce soit votre première œuvre cinématographique ou le fruit de longues années d’expérience, tous les films proposés seront projetés, à la seule condition de ne pas dépasser 15 minutes. Vingt-cinq ans que cette opportunité existe et est accessible gratuitement, pour un public souvent nombreux qu’il ne tient qu’à vous de surprendre ! Alors n’hésitez plus, et envoyez vos films accompagnés d’une fiche technique au moins une semaine à l’avance.

openscreen@nova-cinema.org
mailto:openscreen@nova-cinema.org

20.10 > 20:00
Open Screen

Sinds het begin van Nova nodigt de Open Screen je uit om je eigen films op het grote scherm te komen vertonen. Of het nu je eerste film is of de vrucht van jarenlange ervaring, alle voorgestelde films worden vertoond, ongeacht genre en formaat, op voorwaarde dat ze niet langer duren dan 15 minuten. Open Screen bestaat net als Nova al vijfentwintig jaar en is al die tijd gratis toegankelijk geweest voor een vaak talrijk publiek dat uit is op verrassingen. Aarzel dus niet, en stuur je film met een technische fiche minstens een week op voorhand op.

20.10 > 20:00
Tables d’hôtes

Plat végétarien à prix raisonnable certains soirs au foyer.

30.09 > 19:30 + 02.10 > 19:00 + 08.10 > 19:00 + 09.10 > 19:00 + 14.10 > 19:00 + 15.10 > 19:00 + 16.10 > 19:00 + 21.10 > 19:00 + 22.10 > 19:00
Tables d’hôtes

Sommige avonden is er in de foyer een lekkere vegetarische maaltijd.

30.09 > 19:30 + 02.10 > 19:00 + 08.10 > 19:00 + 09.10 > 19:00 + 14.10 > 19:00 + 15.10 > 19:00 + 16.10 > 19:00 + 21.10 > 19:00 + 22.10 > 19:00
https://www.nova-cinema.org/spip.php?page=print&id_rubrique=2602&lang=fr