Het is moeilijk om je weg te vinden in de tijd en ruimte in deze alternatieve geschiedenis waarin de Koude Oorlog nooit beëindigd werd. Een team van journalisten, met verve aangevoerd door Tyler Labine (Tucker and Dale vs Evil, New Amsterdam, ...), krijgt toestemming om een radioactief gebied in Kazachstan van (zéér) dichtbij te bekijken na een explosie. Maar al snel brengt hun verlangen om de vreemde mythische wezens die het gebied bevolken te ontdekken hen ertoe om van de route af te wijken en zelfs volledig het noorden kwijt te raken. Geïnspireerd door de gelijknamige sci-firoman uit 1957 en hun ervaringen als freelancers bij het tijdschrift Vice, neemt dit Zweedse duo ons mee in een bevreemdende trip met een merkwaardige benadering van machtsverhoudingen. Bezeten door een manische energie, leven de personages zich uit in een bizarre fantasiewereld die toch vertrouwd aanvoelt...

Het is moeilijk om je weg te vinden in de tijd en ruimte in deze alternatieve geschiedenis waarin de Koude Oorlog nooit beëindigd werd. Een team van journalisten, met verve aangevoerd door Tyler Labine (Tucker and Dale vs Evil, New Amsterdam, ...), krijgt toestemming om een radioactief gebied in Kazachstan van (zéér) dichtbij te bekijken na een explosie. Maar al snel brengt hun verlangen om de vreemde mythische wezens die het gebied bevolken te ontdekken hen ertoe om van de route af te wijken en zelfs volledig het noorden kwijt te raken. Geïnspireerd door de gelijknamige sci-firoman uit 1957 en hun ervaringen als freelancers bij het tijdschrift Vice, neemt dit Zweedse duo ons mee in een bevreemdende trip met een merkwaardige benadering van machtsverhoudingen. Bezeten door een manische energie, leven de personages zich uit in een bizarre fantasiewereld die toch vertrouwd aanvoelt...

Prille, ’tegendraadse’ meisjes in een 19de-eeuwse Franse tuchtschool worden met ijzeren vuist ’heropgevoed’ door hun hardvochtige directrice. Maar onder het strikte keurslijf, broeien onstuitbare verlangens... Een elegante proto-Suspiria, badend in gotische sfeer, die constant dreigt uit te barsten in bloedvergiet.

Na het succes van Junk Head (2017) keert Takahide Hori terug met een tweede DIY-stopmotionfilm: Junk World, niet het vervolg maar wel de prequel die zich duizend jaar eerder afspeelt dan de danteske tocht van de robot Parton in de mutantenonderwereld uit het eerste luik. Dat originele, bizarre universum wordt hier verder gezet, met een militair en haar robot Robin die op missie gaan naar een vijandige planeet nadat er verdachte activiteiten worden gemeld. Wat volgt is nog ongelooflijker dan Alien: ze kruisen het pad van de Gyla-sekte, een groep religieuze fanatici in BDSM-kledij, die hen meeneemt op avontuur in de verschillende dimensies van het rijk. Hori behoudt zijn onafhankelijkheid door de film volledig met crowdfunding te financieren en met een klein team van zes animators af te werken. Het resultaat is virtuoze sci-fi met een hoog punkgehalte.

In het door crisis geteisterde Argentinië van 2001 wordt de 16-jarige Natalia verliefd op Diego. Hij geeft echter de voorkeur aan een oudere, meer ervaren vrouw. Naarmate Natalia’s jaloezie toeneemt, stijgt de spanning en dringt het fantastische door in de scheuren van een kwetsbare realiteit, in een bewerking van twee kortverhalen uit de bundel “The Dangers of Smoking in Bed” van Mariana Enríquez. In dit universum waar geesten ontstaan in de nasleep van de economische crisis en de sluipende xenofobie, zijn de hoofdpersonages monsterlijke, realistische vrouwen, lijdende vrouwen, jaloerse vrouwen die praten met uitgemergelde geesten, de slachtoffers van het kapitalisme, terwijl iedereen te bang is. Een brutale coming of age-film met Olivia Dolores, wiens Natalia zich moeiteloos naast andere onvergetelijke personages als Jennifer, Ginger of Elisabeth Sparkle kan scharen.

Een slachthuisarbeider doodt per ongeluk een taxichauffeur en raakt verstrikt in een eindeloze moordcyclus om zijn misdaad te verbergen. Zo ook belandde de beruchtste film van De la Iglesia onder het mes van de Spaanse censuur, meer voor zijn homo-erotische ondertonen dan voor zijn schokkende moordscènes.

Een joodse kluizenaar op de vlucht voor de Nazi’s duikt onder bij een geïsoleerde boerengezin. Maar zijn aanwezigheid maakt tal van onderdrukte seksuele verlangens los bij elk van de familieleden... Deze curiositeit lijkt gemaakt door wezens uit een andere dimensie met een rudimentaire kennis over menselijke interacties.

Een tot dan toe tot voetnoot gerelegeerd genre binnen de Spaanse filmcannon, krijgt in 2012 eindelijk een academische studie én opwaardering: de “fantaterror”. Het boek dat daarvoor zorgde, “Spanish Horror Film”, was een leidraad bij het opstellen van dit programma en we zijn dan ook verheugd dat zijn auteur, Antonio Lázaro-Reboll, naar Nova komt om dieper in te gaan op het ‘gouden tijdperk’ van de Spaanse fantastische film in de jaren ‘60 tot ‘70. Daarna duiken we met "Exorcismo: The Transgressive Legacy of Clasifica ‘S’" in aanwezigheid van regisseur Alberto Sedano nóg dieper in de Spaanse obscuridad met de “S”-films in het zog van Franco’s dood.

Onder Franco smokkelden veel van Spaanse filmmakers subversieve thema’s in populaire genres, maar zijn dood zorgde voor een ongeziene stortvloed aan expliciete sex en geweld op de Spaanse schermen. Deze docu, met Iggy Pop als verteller, is dé perfecte introductie tot de Spaanse "fantaterror" en S-rated films.

Op een eiland zonder naam dolen vier tieners door het dorre landschap, op zoek naar tijdverdrijf. Dat vinden ze in de vorm van een verlaten villa waar ze inbreken en er zich het zwembad toe-eigenen. Tot er uit het niets drie zwarte Mechelse schepers met ontblote tanden opdoemen... Aan een andere villa ietsje verderop viert een welgesteld clubje ons-kent-ons het Sint Jansfeest, zorgeloos keuvelend en slurpend van hun cocktails terwijl er in de verte bosbranden woeden. Maar het zwembad mijdt iedereen als de pest... De regisseur van Mamántula (Offscreen 2024) herwerkt Buñuel’s El Angel Exterminiation tot koortsdroom ijlend in de zengende Mediterraanse hitte. Een parabel vol sociale kritiek en surrealistische symboliek, vastgelegd in hallucinerende, zongeblakerde 16mm-beelden.

Cristina krijgt een miskraam nadat een Duitse scheper haar doet schrikken. Maar dan raakt ze gefascineerd door een hond van hetzelfde ras, tot groot ongenoegen van haar man. Geen ranzige exploitation, maar een poëtisch, feministisch en anti-fascistisch meesterwerk over zoöfilie en - vooral - emancipatie.

Geen rode loper maar een Yellow Brick Road leidt je in Nova naar het Land van Cineketje, een selectie kortfilms bestemd voor een piepjong Offscreen-publiek (vanaf 4 jaar) en de volwassen kinderen die hen begeleiden. Na deze voorstelling in samenwerking met Filem’On zijn de jonge filmfans welkom in de Nova-foyer voor een creatieve toverworkshop.

De ’reboot’ van The Wizard of Oz met volledig zwarte cast, met Diana Ross als Dorothy, als verlegen lerares uit Harlem die door een wervelwind wordt meegesleurd naar een magische versie van het groezelige New York van de jaren ’70. Met een 18-jarige Michael Jackson als vogelverschrikker en Richard Pryor als de Tovenaar.

Op een boerderij in de Bohemen, aan de Tsjechisch-Duitse grens, leven zestigjarige tweelingbroers Franta en Ondra. Bijna fysiek identiek - op het aantal handen en tanden na - maar uiteenlopend in hun houding: Franta ontbreekt een arm maar droomt van een zelfgemaakte vliegmachine, terwijl Ondra meer down-to-earth is. Een koe observeert en becommentarieert hun soms absurde, maar ook vrije bestaan. Miroslav Remo zorgt voor een prachtige beeldtaal en ingenieuze opstellingen rond dit ongebruikelijke stel. Het resultaat is een gestileerde en poëtische “docufictie” die provocerend vraagt of het mogelijk is je hele leven op één plek door te brengen. In hun ongepolijste, rustieke wereld prikkelen de tweelingbroers ons om de zin van orde en civilisatie opnieuw te overdenken.

Plutocraten en callgirls komen letterlijk vast te zitten in hun ’seksbunker’ nadat een nucleaire explosie de hele bevolking buiten verblindt. Al snel worden ze belaagd door het blinde plebs in deze gruwelijke allegorie voor de klassenstrijd. Aranda en Jordà schreven het scenario, met Paul Naschy als een van de rijke kloothommels.

Een vrouw uit Boedapest wordt ontvoerd terwijl ze een autobrand gadeslaat. Ze ontwaakt vastgebonden in een kamer zonder ramen, waar ze gefolterd en gehersenspoeld wordt om haar ervan te overtuigen dat ze de verloren dochter is van een conservatieve Hongaarse familie met strikte normen en waarden, die afgesloten van de wereld lijkt te leven. Ze probeert het spel mee te spelen om er levend uit te raken... De debuutfilm van Holtai Gabor hanteert een sobere en elegante stijl om des te treffender de verstikkende sfeer van het alledaags leven te benadrukken. Het is een bijzonder ongemakkelijke ervaring geworden waarbij hij verschillende lagen van vervreemding verkent en voelbaar maakt: psychische trauma’s die verband houden met het gezin, het “communistische” verleden, het huidige regime en het verval van de moderne samenleving.

Offscreen heeft ook aandacht voor de korte cultfilm van morgen, met een selectie van vijf recente, originele en ongewone kortfilms.

Een gedesillusioneerde generaal (Burt Lancaster) en zijn handlangers palmen een racketsilo in een dreigen de nucleaire kernkoppen te lanceren tenzij de president (Charles Burning) $10 miljoen betaalt en en geheim document over Vietnam openbaar maakt. Aldrich’s laatste grote film is een hopeloze, cynische complotthriller.

Ben Wheatley is natuurlijk geen onbekende bij Offscreen. Tussen twee blockbusters door, keert hij eventjes terug naar zijn eerste liefde: DIY, low-budget genrefilms! Hier steekt hij een demente sci-fi-thriller in elkaar waar kop noch staart aan te krijgen is, vol doodlopende straatjes, time-loops en multiversen. Puristen van de feilloze logica maken best rechtsomkeer, maar al de rest kan samen met Sam Riley down the rabbit hole. Hij is een reporter op zoek naar een vermiste tech-bro maar raakt zelf al snel op een interdimensionaal dwaalspoor waarbij hij een reeks personnages ontmoet die allemaal gespeeld worden door Mark Monero (Games of Thrones). Begint het je nu al een beetje te duizelen? Zet je dan schrap voor deze intense, semi-experimentele trip vol old school lo-fi effecten!

Een filmploeg volgt de ad-hocprocessen van dissidenten die zich verzetten tegen Nixon’s regime. Ze krijgen de keuze tussen een celstraf of drie dagen overleven in de Californische woestijn, opgejaagd door de Nationale Garde. Een ijzingwekkende mockumentary in vérité-stijl die ooit vergezocht leek. Nu niet meer.

De wereld van cultfilms is tegelijkertijd subversief, vreemd en wonderbaarlijk. Het is een populaire filmcultuur die genres doet vervagen, grenzen overschrijdt en niet gemakkelijk in een hokje te plaatsen is. De slogan van Offscreen is al lang “Join the Cult!”, maar wat is ‘cult’ precies in relatie tot cinema? En is cultcinema veranderd sinds Offscreen bijna 20 jaar geleden zijn deuren opende? Dr. Iain Robert Smith (King’s College London) onderzoekt hoe het discours over cultcinema zich voornamelijk heeft gericht op Noord-Amerikaanse en West-Europese bioscopen en publiek. Zelfs wanneer uitgebreid tot niet-Engelstalige cinema uit regio’s als Oost- en Zuidoost-Azië, is het de subculturele fandom in Westerse landen die deze films als cult definieert. Is het mogelijk om in het licht van deze dominante “blanke” blik cultfilmstudies te dekoloniseren? In ‘Good for Her’: Revisiting the Masculinity of Cult stelt Dr. Kate Egan (Northumbria University) de perceptie van een inherent mannelijke cultfilmcultuur ter discussie. Ze richt zich op de hernieuwde cultwaardering voor door vrouwen geregisseerde onafhankelijke films uit de jaren zestig en zeventig, zoals (...)

De rendez-vous voor alle fervente verzamelaars is terug in de Nova-bar! De ideale gelegenheid om weer tal van tweedehands DVD’s, Blu-rays en VHS-cassetten, maar ook affiches en boeken voor een prikje in te slaan.

Schrader’s regiedebuut over de Amerikaanse working class is nog steeds een van zijn beste films. Drie fabrieksarbeiders in geldnood smeden een plan om hun corrupte vakbond te beroven, maar al snel belanden ze in een intrige waarin ook de maffia en de FBI opduiken. Richard Pryor is geweldig in zijn niet-komische rol.

Een jonge vrouw, die net een tweede zelfmoordpoging achter de rug heeft, brengt een weekend door in de afgelegen familiebungalow met haar twee zussen. De scène speelt zich af in Noorwegen, is gefilmd in zwart-wit in vierkant formaat, en de gespannen relatie vol onuitgesproken woorden doet onvermijdelijk denken aan een Noorse Bergman. En terwijl bij de Zweedse filmmaker het geheel vaak langzaam afglijdt naar een horrorfilm, slaat de regie hier bruusk om naar iets dat het midden houdt tussen New French Extremity en hedendaagse arthousecinema, gefilterd door een Lovecraftiaanse bril. De cinema van Patrick Syversen is echter niet louter een samenraapsel aan referenties, maar biedt echt een nieuw soort ervaring die schouder aan schouder kan staan naast de opmerkelijkste films van 2025.

Chow Yun Fat en Tony Leung, de coolste acteurs ter wereld, schitteren in deze sublieme, waanzinnig gewelddadige shoot ’em up. Verbluffende stunts en een dodental dat in de miljarden loopt, bereiken een climax wanneer meedogenloos triade-lid en wapensmokkelaar Anthony Wong een heel ziekenhuis gijzelt en Chow een afdeling vol pasgeboren baby’s moet redden.

Maar liefst 24 hoofdpersonages en talloze verhaallijnen kruisen elkaar in Nashville, de wereldhoofdstad van de countrymuziek. Altman’s kaleidoscopische magnum opus schetst een microkosmos van de VS waarin muziek, roem, seks en populisme een zwalpende square dance inzetten. Een All-American Classic om niet te missen!

"This is not a movie. This is a game. This is not a game. This is real life. This is not real life. There is no real life". Zijn films zijn altijd al apart geweest, maar Harmony Korine (Gummo, Spring Breakers) zocht nog nooit zo nadrukkelijk de grenzen van de cinema op als met deze experimentele mindfuck waarin een bende home-invaders (die zich verbergen achter babyhoofden) hun rooftocht livestreamen. Ondertussen worden ze becommentarieerd en bejubeld in de chatbox, die gewoon in beeld staat. Baby Invasion is Korines antwoord op onze gegamificeerde alledaagse realiteit — en zijn verwrongen interpretatie van Michael Hanekes Funny Games. Dit schizofreen, hyperkinetisch visueel spektakel wordt bovendien ook nog eens afgekruid met een stevige elektronische soundtrack van Burial. Love it or hate it.

In de vorige film van de regisseur, Best Wishes to All (2023), ontdekte een jonge vrouw een nationaal geheim: omdat het geluk van sommigen zogenaamd afhankelijk is van het ongeluk van anderen, houden alle Japanse families een slachtoffer gevangen dat ze dagelijks martelen om het geluk van hun families te garanderen. Met New Group keert Shimotsu terug met een komedie, een nieuwe kritiek op de offers die een conformistische samenleving eist. Wanneer alle middelbare scholieren geobsedeerd raken door het vormen van menselijke piramides, weigeren Ai en Yu zich bij hun klasgenoten aan te sluiten… maar bekopen dat misschien met hun leven. Het duo wordt achterna gezeten door deze steeds groter en hoger wordende monsters, aangevoerd door hun tirannieke leerkrachten. Het lijkt met andere woorden wel een live-actionversie van een horrormanga van Junji Ito!

Pedro filmt zichzelf terwijl hij slaapt, wat obsessieve proporties begint aan te nemen. Een sexy, hallucinante metafilm waarin het filmen wordt gelijkgesteld aan een heroïneverslaving, iets wat regisseur Zulueta zelf aan den lijve ondervond. Een verontrustend, experimenteel meesterwerk: moderne Spaanse cinema begint hier!

In dit found-footagedebuut van de befaamde videoclipregisseur Stillz, bekend van clips voor onder meer Bad Bunny en Rosalía, stelen vier tieners een videocamera en nemen de kijker mee op een danteske trip door de favela’s van Medellín op het einde van de jaren ’80. Uit donkere steegjes die gonzen van geweld, armoede en eenzaamheid sijpelt soms een onbeschrijflijker, onvatbaarder kwaad waar de jonge, verloren zieltjes ten prooi aan vallen. Of hoe een Boschiaanse afdeling in pixel-hel tegelijkertijd ook een rauw, meeslepend portret is van jongeren aan de rand van de samenleving. Dat alles geritmeerd op de hypnotiserende soundtrack van Venezolaans wünderkind Arca - die klanktapijten op maat leverde aan o.a. Björk en FKA Twigs - en geproduceerd door EDGLRD, de studio van Korine Harmony!

David Bowie is perfect gecast als... alien. Eentje met een missie om zijn thuisplaneet te redden, maar die de pedalen al snel kwijtraakt onder toedoen van romantiek, alcohol en de meedogenloze Amerikaanse regering. Een echte UFO van Roeg, vol tijdsrimpels, slijmerige seks en buitenaards mooie muziek van Stomu Yamashta.

In een Cornisch vissersdorp lijkt de tijd stil te staan, maar wie aandachtig kijkt ziet dat diezelfde tijd niet zacht is geweest voor dit stukje vergane arbeidersglorie. Enkel de kroeg houdt kranig stand, maar ook die bloedt stilletjes dood. Tot er op een dag een onbemande sloep aan de horizon verschijnt: de “Rose of Nevada”. Een verloren gewaande boot, die in 1993 samen met haar drie bemanningsleden spoorloos verdween. Tot nu dus. Een oude zeerot besluit met twee jonge knapen, Nick (George Mackay) en Liam (Callum Turner), opnieuw het ruime sop op te zoeken in de schuit. Maar wanneer ze na de visvangst huiswaards keren, scheelt er iets. In de plots bruisende kroeg, verwart iedereen hen met de mannen die 30 jaar geleden vermist raakten... In melancholische 16mm-beelden keert Jenkin terug naar de vissersgemeenschap van Bait, schipperend tussen de eb en vloed van tijd.

Als je haar ziet, heb je niet lang meer te leven... Als ze verliefd op je wordt, is het gedaan met je. Maar wie is ze? Mag Mag! Het begint op redelijk vertrouwd J-horrorterrein, maar al snel gaat de grond onder je voeten verschuiven en je hoofd duizelen, met de duizend en één ideeën die regisseuse Yuriyan Retriever naar je hoofd gooit. Vaak létterlijk, want deze actrice en rapster die hier voor het eerst achter de camera kruipt, terroriseerde naar verluidt haar filmploeg met haar ongeëvenaarde energie. Mag Mag! Een verhaal over vrouwelijke wraak dat nooit landt waar je verwacht en vrolijk genres, stijlen en registers doorkruist, van horror, tot giallo, musical en satire. Mag Mag! You know you want it. Schreeuw het dus met ons mee: Mag Mag!

De telg van een politieke dynastie (Jeff Bridges) gaat op zoek naar de waarheid over de moord op zijn broer, een president à la JFK, en stuit op tegenstrijdige verhalen, A-list cameo’s en een ‘informatie-tsaar’ in DOGE-stijl. Deze flamboyante, satirische complotthriller flopte bij zijn release, maar voelt nu griezelig profetisch aan.

De kijkcijfers van een noodlijdende tv-zender schieten omhoog wanneer een nieuwsanker live op televisie aankondigt zelfmoord te zullen plegen. Paddy Chayefsky’s profetische scenario vol sublieme dialogen hekelt een wereld waarin niets anders telt dan kijkcijfers, en wordt tot leven gebracht door een onvergetelijke ensemblecast.

In dit eigenzinnige, gestileerde langspeeldebuut van “de Thaise Lanthimos” keurt een grote industriële familie de relatie van hun zoon March met zijn vrouw Nat af, maar zij houden van elkaar en hun band wordt verrassend versterkt wanneer Nat overlijdt en reïncarneert... in een stofzuiger. Wat geen wonderen doet voor de band met haar schoonfamilie… tot die laatste beseft dat hun aangetrouwde stofzuiger wel eens nuttig zou kunnen zijn in hun fabrieken, waar het personeel niet te spreken is over de arbeidscondities. En zelfs de politieke elite ruikt hun kans haar te benutten, om in contact te treden met andere geesten die hun ziel hebben gelaten in hardhandig onderdrukte betogingen… Een absurde satire over liefde, verlies en de maatschappelijke “spoken” die blijven rondwaren. Bekroond met de Grand Prix tijdens de Semaine de la Critique in Cannes.